To barokowa kamienica z pocz. XVIII w. o dość skromnej fasadzie szczytowej z charakterystycznymi dla architektury tego okresu ślimacznicami. Po II wojnie światowej dodatkowo pozbawiona została detalu w postaci np. renesansowego zwieńczenia portalu czy wnęki inskrypcyjnej między oknami pierwszego piętra.
Od 1897 r. do II wojny światowej mieściła Gospodę Cechów Zjednoczonych - lokal służący połączonym cechom rzemieślniczym. Wtedy to na elewacji kamienicy umieszczono dawne, historyczne wywieszki poszczególnych cechów, dotąd mających każdy swoją odrębną gospodę. Wisiały więc tu często kilkusetletnie, pięknie kute wywieszki, czyli godła cechowe np. rzeźników, cieśli, podkuwaczy, ślusarzy, rusznikarzy, piekarzy, kołodziei i bednarzy, młynarzy.
Ekspozycja taka była unikatowa, prezentowała szczęśliwie zachowane zabytkowe okazy i przywoływała nastrój dawnego miasta. Po II wojnie światowej usunięto te wywieszki z kamienicy i zgromadzono w Muzeum Okręgowym. Kamienicę natomiast przekształcono w czynszową wielomieszkaniową, zatracając jej dawny charakter i wygląd zewnętrzny poprzez usunięcie kilku ww. detali zdobniczych.