starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 11 głos | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. dolnośląskie › Wrocław › Stare Miasto › ul. Antoniego, św. › Kościół św. Antoniego |
4 kwietnia 2021 , Remontowany dawny klasztor między ulicami Włodkowica i św. Antoniego.
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2014 marzec
12 lat 1 miesiąc 27 dni |
Dodane: 6 kwietnia 2021, godz. 23:38:35
Autor zdjęcia: Columba livia
Rozmiar: 5500px x 3481px
Aparat: L1D-20c
1 / 320sƒ / 5ISO 10010mmalt 86m
7 pobrań 1309 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Columba livia
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
kościoły, katedry, kaplice
|
Kościół św. Antoniego
więcej zdjęć (23)
Zbudowano: 1685-1692
Dawniej: Antonienkirche
Zabytek: A/1297/18 z dn. 23.10.1961
Zbudowany wg proj. nieznanego architekta wt. przez M. Bienera z udziałem czeladnika Martina Lófflera (sklepienie) dla franciszkanów reformatów, którzy parcelę bud. przy dzisiejszej ul. św. Antoniego otrzymali w 1679 jako rekompensatę od miasta za odebrany im w 1522 klasztor Bernardynów. W głębi działki rozpoczęto wówczas budowę klasztoru (ukończony 1694), wznosząc również prowizoryczny drewn. kościółek poświęcony św. Antoniemu z Padwy. Budowę ob. mur. kościoła, na pn. od klasztoru, rozpoczęto w 1685. 10 V bp Franciszek Ludwik poświęcił kamień węgielny. Prace murarskie i ciesielskie trwały do grudnia 1692. Po wykonaniu ołtarza gt. i 7 bocznych w 1710 k. konsekrowano. W 1793 król prus. Fryderyk II przekazał klasztor elżbietankom, które urządziły w nim szpital. Po II wojnie świat, k. przejęli poi. salezjanie, w 1987 duchowieństwo diecezjalne, a w 1998 paulini z Jasnej Góry.
Ten pierwszy we W. kościół barok, ma kilka cech charakterystycznych dla architektury rzym. epoki kontrreformacji: dostosowanie się do linii zabudowy z fasadą szczytową zwróconą do ulicy, ujętą w 2 obeliski, z figurą św. Antoniego nad gt. wejściem, oraz plan nawiązujący do II Gesu (świątyni jezuitów w Rzymie). Na wt. architekta oprócz przekazów źródłowych wskazują także poprawnie użyte klas, formy: półkoliste arkady, doryckie pilastry i belkowania oraz harmonijne proporcje. Wieża ukryta jest w głębi, przy prezbiterium.
Architektura k. ma jednak również znamiona środkowoeur. baroku: wertykalizm, a przede wszystkim pierwsze na Śląsku halowo-emporowe wnętrze umożliwiające pomieszczenie większej liczby wiernych, równomiernie oświetlone poprzez okna kaplic i empor. Filary ścienne dźwigające kolebkowe sklepienie nawy wydzielają po obu jej stronach po 3 płytkie kaplice, połączone ze sobą przejściami, oraz empory ponad nimi. Węższe od nawy gt. prostokątne prezbiterium zaakcentowano monumentalnym tukiem tęczowym, przy którym od wsch. umieszczono klasycyst. kazalnicę (ok. 1795). Od zach. przylega do niego d. kaplica Loretańska (ob. św. Elżbiety).
Częściowo zachowało się pierwotne wyposażenie k. z pocz. XVIII w.: ołtarz gt., 4 boczne w kaplicach od zach. i jeden we wsch., z rzeźbami przypisywanymi J. G. Urbansky’emu i Christophowi Kónigerowi oraz obrazami prawdopodobnie Antona Polckego i Johanna Christopha Lischki, pasierba Michaela Leopolda Willmanna. Dwa pozostałe ołtarze w kaplicach pochodzą z ok. 1740.
Jan Wrabec
Ten pierwszy we W. kościół barok, ma kilka cech charakterystycznych dla architektury rzym. epoki kontrreformacji: dostosowanie się do linii zabudowy z fasadą szczytową zwróconą do ulicy, ujętą w 2 obeliski, z figurą św. Antoniego nad gt. wejściem, oraz plan nawiązujący do II Gesu (świątyni jezuitów w Rzymie). Na wt. architekta oprócz przekazów źródłowych wskazują także poprawnie użyte klas, formy: półkoliste arkady, doryckie pilastry i belkowania oraz harmonijne proporcje. Wieża ukryta jest w głębi, przy prezbiterium.
Architektura k. ma jednak również znamiona środkowoeur. baroku: wertykalizm, a przede wszystkim pierwsze na Śląsku halowo-emporowe wnętrze umożliwiające pomieszczenie większej liczby wiernych, równomiernie oświetlone poprzez okna kaplic i empor. Filary ścienne dźwigające kolebkowe sklepienie nawy wydzielają po obu jej stronach po 3 płytkie kaplice, połączone ze sobą przejściami, oraz empory ponad nimi. Węższe od nawy gt. prostokątne prezbiterium zaakcentowano monumentalnym tukiem tęczowym, przy którym od wsch. umieszczono klasycyst. kazalnicę (ok. 1795). Od zach. przylega do niego d. kaplica Loretańska (ob. św. Elżbiety).
Częściowo zachowało się pierwotne wyposażenie k. z pocz. XVIII w.: ołtarz gt., 4 boczne w kaplicach od zach. i jeden we wsch., z rzeźbami przypisywanymi J. G. Urbansky’emu i Christophowi Kónigerowi oraz obrazami prawdopodobnie Antona Polckego i Johanna Christopha Lischki, pasierba Michaela Leopolda Willmanna. Dwa pozostałe ołtarze w kaplicach pochodzą z ok. 1740.
Jan Wrabec
Hotel Herbal
więcej zdjęć (13)
Zdjęcia lotnicze - Stare Miasto
więcej zdjęć (988)
Dzielnica Stare Miasto
więcej zdjęć (53)
Dawniej: Altstadt
ul. Antoniego, św.
więcej zdjęć (333)
Dawniej: Antonien Strasse
ul. Włodkowica Pawła
więcej zdjęć (698)
Dawniej: Wall Strasse
Ulica Pawła Włodkowica – jedna z ulic na wrocławskim Starym Mieście, niegdyś biegnąca wzdłuż linii zewnętrznych murów miejskich na południowo-zachodnim ich odcinku, ale od ich wewnętrznej strony; jej historyczna nazwa – Wallstraße – oznacza "ulicę Wałową". Zaczynała się przy Bramie Mikołajskiej i stamtąd biegła na południe i południowy wschód aż do Schweidnitzer Straße (dzisiejszej Świdnickiej).
O godzinie 3:00, przed świtem, 21 czerwca 1749 piorun uderzył w basztę stojącą na miejscu dzisiejszej kamienicy nr 6 przy ul. Włodkowica.W jej wnętrzu znajdowało się dwa tysiące beczek prochu, które eksplodowały, znosząc z powierzchni ziemi okoliczną zabudowę, w znacznej części drewnianą, a nawet uszkadzając odległy o ponad pół kilometra murowany kościół Bożego Ciała przy ul. Świdnickiej i niszcząc okna od strony południowej w kościele św. Elżbiety. Znaczną grupę – około 1/3 – wśród 60 zabitych i dwustu rannych stanowili Żydzi – liczni mieszkańcy w okolicach Wallstraße i Graupenstraße (dzisiejszej Krupniczej)[6]. Po tej katastrofie na miejscu zniszczonych wybudowano nowe domy.
Po zburzeniu na polecenie napoleońskich władz okupacyjnych fortyfikacji miejskich po roku 1807 na miejscu murów urządzona została miejska promenada spacerowa wzdłuż Fosy Miejskiej. Możliwa stała się zabudowa nie tylko północno-wschodniej i północnej pierzei Wallstraße (tam stanęła zwarta mieszkalna zabudowa miejska), ale także pierzei południowo-zachodniej i południowej (tu pierwotnie budowano jedynie parterowe obiekty gospodarcze).
Przy Wallstraße (Włodkowica) powstały w XIX wieku liczne obiekty związane z funkcjonowaniem wrocławskiej gminy żydowskiej. M.in. w 1820 nabyto posesję w kwartale pomiędzy ulicą św. Antoniego 35 a Włodkowica 5-9, i kilka lat później zbudowano na niej synagogę Pod Białym Bocianem; na posesji nr 14 powstało w 1854 Żydowskie Seminarium Teologiczne. Dziś również siedziba Gminy Wyznaniowej Żydowska we Wrocławiu mieści się przy ul. Włodkowica nr 9.
Przy Wallstraße nr 4 zlokalizowana była rezydencja hrabiów Ballestremów.
Wschodnia część dawnej Wallstraße, pomiędzy Krupniczą a Świdnicką, przebiegała wzdłuż Exercierplatz ("Placu Ćwiczeniowego", dziś Plac Wolności) i wzdłuż południowego skrzydła rozbudowanego ok. 1845 zamku królów pruskich. Odcinek ten został wyłączony z tej ulicy w 1916; skrajna wschodnia jego część, tuż przy Świdnickiej, pomiędzy budynkiem Opery a Hotelem Monopol nazwana została Agnes Sorma Straße[7], pozostałą część, aż do Krupniczej, włączono do Schloßplatz ("Plac Zamkowy" na miejscu wcześniejszego "Ćwiczeniowego"). Od tego czasu ulica Włodkowica liczy około 0,47 km długości.
Po zniszczeniach podczas ostrzału Festung Breslau wiosną 1945 zabudowa ulicy uległa poważnym uszkodzeniom lub zniszczeniu, w części jednak w późniejszych latach ją odbudowano. M.in. w budynku nr 20 położonym w sąsiedztwie skrzyżowania z ul. Ruską znajduje się dziś urząd stanu cywilnego. Patronem ulicy został Paweł Włodkowic.
Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0
O godzinie 3:00, przed świtem, 21 czerwca 1749 piorun uderzył w basztę stojącą na miejscu dzisiejszej kamienicy nr 6 przy ul. Włodkowica.W jej wnętrzu znajdowało się dwa tysiące beczek prochu, które eksplodowały, znosząc z powierzchni ziemi okoliczną zabudowę, w znacznej części drewnianą, a nawet uszkadzając odległy o ponad pół kilometra murowany kościół Bożego Ciała przy ul. Świdnickiej i niszcząc okna od strony południowej w kościele św. Elżbiety. Znaczną grupę – około 1/3 – wśród 60 zabitych i dwustu rannych stanowili Żydzi – liczni mieszkańcy w okolicach Wallstraße i Graupenstraße (dzisiejszej Krupniczej)[6]. Po tej katastrofie na miejscu zniszczonych wybudowano nowe domy.
Po zburzeniu na polecenie napoleońskich władz okupacyjnych fortyfikacji miejskich po roku 1807 na miejscu murów urządzona została miejska promenada spacerowa wzdłuż Fosy Miejskiej. Możliwa stała się zabudowa nie tylko północno-wschodniej i północnej pierzei Wallstraße (tam stanęła zwarta mieszkalna zabudowa miejska), ale także pierzei południowo-zachodniej i południowej (tu pierwotnie budowano jedynie parterowe obiekty gospodarcze).
Przy Wallstraße (Włodkowica) powstały w XIX wieku liczne obiekty związane z funkcjonowaniem wrocławskiej gminy żydowskiej. M.in. w 1820 nabyto posesję w kwartale pomiędzy ulicą św. Antoniego 35 a Włodkowica 5-9, i kilka lat później zbudowano na niej synagogę Pod Białym Bocianem; na posesji nr 14 powstało w 1854 Żydowskie Seminarium Teologiczne. Dziś również siedziba Gminy Wyznaniowej Żydowska we Wrocławiu mieści się przy ul. Włodkowica nr 9.
Przy Wallstraße nr 4 zlokalizowana była rezydencja hrabiów Ballestremów.
Wschodnia część dawnej Wallstraße, pomiędzy Krupniczą a Świdnicką, przebiegała wzdłuż Exercierplatz ("Placu Ćwiczeniowego", dziś Plac Wolności) i wzdłuż południowego skrzydła rozbudowanego ok. 1845 zamku królów pruskich. Odcinek ten został wyłączony z tej ulicy w 1916; skrajna wschodnia jego część, tuż przy Świdnickiej, pomiędzy budynkiem Opery a Hotelem Monopol nazwana została Agnes Sorma Straße[7], pozostałą część, aż do Krupniczej, włączono do Schloßplatz ("Plac Zamkowy" na miejscu wcześniejszego "Ćwiczeniowego"). Od tego czasu ulica Włodkowica liczy około 0,47 km długości.
Po zniszczeniach podczas ostrzału Festung Breslau wiosną 1945 zabudowa ulicy uległa poważnym uszkodzeniom lub zniszczeniu, w części jednak w późniejszych latach ją odbudowano. M.in. w budynku nr 20 położonym w sąsiedztwie skrzyżowania z ul. Ruską znajduje się dziś urząd stanu cywilnego. Patronem ulicy został Paweł Włodkowic.
Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0