Tak dawały te parowozy, jak wskakiwaliśmy na wagony.
Przy tym był zgrzyt i huk, który ośmielał do brawury.
Jednak nasz koń na tej kładce się zerwał.

do Wacław Grabkowski: Kładki - zarówno ta, jak i przy Świstackiego były wtedy czymś b. atrakcyjnym. Nie mówiąc już o samych ‘’sapiących smokach’’. W drodze do Parku Wschodniego, Siechnicy-Czechnicy czy Księża M-W były często, etapem.

do Anneob: Nie chce mnie opuścić wizja konia w bitwie. Po prostu jest mi ich żal, bo mam w pamięci naszego.
Mieliśmy tam znajomego od czereśni. Szliśmy przez kładkę, ojciec z przodu, koń i ja. Zadymiło i zasyczało od spodu. Koń się zerwał, zatarabanił i wierzgnął, na wąskim przejściu. Ojciec opanował żywioł, przyciągnął jego łeb do swojej głowy. Teraz wiem, że bał się o mnie.
Mam lęk wysokości, ale wtedy chyba zakotwiczył mi się także lęk, że zostanę zmiażdżony w jakiejś klatce.

do Wacław Grabkowski: Zapewne chodzi o film ‘’Czas wojny’’. Niezwykle przejmujący. Konie to cudowne zwierzęta. Choć ‘’głupie’’, bo słuchają czasem ludzi zmuszających je, np. do udziału wojnie. Kawaleryjskie miałem możliwość nieco poznać (Stowarzyszenia). Ostatni Kawalerzyści, których miałem zaszczyt poznać pod koniec Ich życia, opowiadali o swych koniach niesamowite historie z czasów pokoju i początku wojny. Najokropniejsze było to, że musieli ranne konie lub ze złamaną nogą, zastrzelić. We Wrocławiu na placu Wróblewskiego w Wielkanoc 1945, młodzi chłopcy zmuszani byli do zastrzelenia rannych koni. Przez kilka dni…

do Anneob: Nie mów nigdy, że konie są "głupie".
Wszyscy wodzowie liczyli się z kondycją koni. Dlatego ruszano w bitwę jak trawa wyrosła, w kwietniu.