Pierwsza pielgrzymka Jana Pawła II do Polski, 2-10 VI 1979, odbyła się pod hasłem Gaude Mater Polonia. Jej trasa przebiegała przez Warszawę (2 VI), Gniezno (3 VI), Częstochowę (4–6 VI), Kraków (6 VI), Kalwarię Zebrzydowską, Wadowice, Oświęcim i Brzezinkę (7 VI), Nowy Targ (8 VI), Mogiłę-Nową Hutę (9 VI) oraz ponownie Kraków (10 VI), gdzie na Błoniach odbyły się centralne uroczystości Roku Jubileuszowego Męczeństwa św. Stanisława, nast. ceremonia pożegnalna na lotnisku w Balicach. Starania o zorganizowanie w V 1979 wizyty Jana Pawła II w Polsce stolica apostolska rozpoczęła w XI 1978. Jednocześnie informacja o zamiarze Papieża została podana do wiadomości publicznej w Komunikacie ze 166. Konferencji Episkopatu, obradującej 28-29 XI 1978. Początkowo władze PRL wyraziły stanowczy sprzeciw wobec tych planów, 11 XII 1978 oficjalnie poinformowano o braku zgody na wizytę papieża w roku 1979. Jednak z czasem przeważył pogląd, że utrudnianie przyjazdu Jana Pawła II do kraju może pogłębić napięcia społeczne i wywołać negatywne reakcje opinii światowej. 2 III 1979 przewodniczący Rady Państwa Henryk Jabłoński wydał komunikat informujący, że władze PRL przyjęły z zadowoleniem zaproszenie papieża Polaka do kraju. Zrobiono jednak wszystko, by zminimalizować negatywne dla rządzących konsekwencje wizyty, zwłaszcza, by udaremnić przyjazd papieża w maju, w rocznicę męczeńskiej śmierci św. Stanisława, uznając to za datę prowokacyjną. Obchody związane z osobą św. Stanisława – postrzeganego jako symbol niezłomności wobec władzy świeckiej – w ocenie władz PRL miały antypaństwowy charakter i zbyt jawnie kojarzyły się z konfliktem Kościoła z państwem. Także z powodów politycznych nie zaakceptowano programu pielgrzymki, który przedstawiła strona kościelna. Wykluczono m.in. wizytę Papieża w Poznaniu, Wrocławiu, Katowicach i Piekarach Śląskich oraz nie zezwolono na przejazd ulicami Nowej Huty, starając się w ten sposób ograniczyć kontakt Papieża z wiernymi oraz zmniejszyć ryzyko ewentualnych manifestacji. Z tego samego względu spotkanie z młodzieżą zamiast na pl. Zamkowym w Warszawie odbyło się ostatecznie w kościele św. Anny i zostało sprowadzone do rangi kameralnej, zamkniętej uroczystości. Aby zmniejszyć frekwencję, starano się ograniczyć środki transportu, utrudniać zwolnienia z pracy. Nie cofnięto się także przed manipulacją. Specjalne instrukcje nakazywały, aby telewizja nie pokazywała młodzieży i wiwatujących tłumów, zawężając przekazywany obraz jedynie do duchowieństwa oraz ludzi starszych. W trakcie wizyty Jan Paweł II rozbudził aspiracje wolnościowe Polaków oraz przypomniał rządzącym, że są odpowiedzialni za suwerenność Polski i przestrzeganie praw człowieka.
Za: Encyklopedia Solidarności

Ulica Belwederska biegnie od zbiegu ulic Chełmskiej i Dolnej do skrzyżowania z ul. Bagatela z al. Ujazdowskimi. Przed XVII wiekiem droga. W 1593 roku na terenie obecnego Parku Belwederskiego zbudowano parafialny kościół Ujazdowski, a obok K. Pac zbudował w 1659 roku pałac zwany Belwederem. W drugiej połowie XVIII wieku przy drodze było 6 cegielni należących do magnatów i architekta D. Merliniego, budynki manufaktury porcelany i fajansów belwederskich. Przy jednej z glinianek dawnej cegielni Czapskiego powstał park obecnie zwany Morskim Okiem. W 1770 roku Belwederską przecięto wałem (tzw. okopy Lubomirskiego). Na początku XIX wieku nazwa Belwederska obejmowała również część Alei Ujazdowskich od ulicy Agrykola. Później Belwederska była szosą podmiejską. W 1892 roku wzdłuż Belwederskiej ułożono tory kolejki wilanowskiej (skasowanej w 1957). W 1896 r. ulice poszerzono. 1925-30 zabudowano domami mieszkalnymi, po zachodniej stronie domami kolonii Grottgera. W 1944 część zabudowy zniszczona. Po 1945 wzniesiono nowe budynki, m.in. w 1955 roku gmach ambasady ZSRR.
Źródło: "Encyklopedia Warszawy", PWN, 1997 r.