Podczas pierwszej pielgrzymki do Polski, papież Jan Paweł II przebywał w Częstochowie od 4 do 6 VI 1979. Wizyta upamiętniała 900. rocznicę śmierci św. Stanisława ze Szczepanowa. Odbywała się pod hasłem „Gaude Mater Polonia”; papież przemawiał wówczas do wiernych pod kościołem pw. św. Zygmunta, na Jasnej Górze oraz w bazylice katedralnej.

Wizyta Jana Pawła II na Jasnej Górze była od samego początku pewnym i niekwestionowanym punktem pielgrzymki papieskiej. Jego trzydniowy pobyt był, obok wizyty w Krakowie, najważniejszym etapem pielgrzymki. Pierwszego dnia papież odprawił mszę św. na wałach jasnogórskich, podczas której nie tylko przypomniał, że Jasna Góra to „sanktuarium Narodu” (mówił m.in. „Trzeba przykładać ucho do tego świętego miejsca, aby czuć, jak bije serce Narodu w sercu Matki”), ale też dokonał aktu oddania Matce Bożej Kościoła w Polsce i na świecie, a także Polski i całego świata. Spotkał się w tym dniu ‒ przed kościołem św. Zygmunta ‒ z przełożonymi generalnymi zakonów i zgromadzeń męskich oraz z wiernymi diecezji częstochowskiej. To drugie nabożeństwo było początkowo zaplanowane przy budującym się kościele św. Wojciecha na osiedlu Tysiąclecia, ale biskupi pod naciskiem władz partyjno-państwowych zgodzili się przenieść je w inne miejsce. Budowa tej świątyni napotykała bowiem znaczne utrudnienia, a determinacja wiernych i duchowieństwa sprawiała, że stanowiła ona swoisty symbol walki z władzami komunistycznymi.

Jasna Góra była miejscem zastępczym dla spotkań Jana Pawła II z wiernymi z regionów kraju, gdzie nie mógł się udać. Władze komunistyczne nie wyraziły zgody na odwiedzenie przez papieża Trzebnicy oraz Piekar Śląskich, stąd na Jasnej Górze - 5 czerwca odbyło się spotkanie z pielgrzymami z archidiecezji wrocławskiej (z Dolnego Śląska, Ziemi Lubuskiej i Śląska Opolskiego), zaś dzień później z mieszkańcami Górnego Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego.