Pierwszy kościół został w Boronowie zbudowany w roku 1291, w miejscu wczesnośredniowiecznego grodziska. Jak podają stare kroniki parafialne, ów legendarny kościółek spłonął sto lat później, od uderzenia pioruna.
W tym samym miejscu wzniesiono w roku 1611 aktualny kościół. Jego fundatorem był ówczesny właściciel tutejszej okolicy, hrabia Andrzej Dzierżanowski. Pierwotnie Kościół był pod wezwaniem św. Andrzeja Apostoła, a od pierwszej połowy XVIII wieku jego patronką jest Matka Boska Różańcowa.
Do roku 1716 okolice Boronowa należały do parafii lubszeckiej i biskupstwa krakowskiego, później do diecezji wrocławskiej. W tym samym roku została w Boronowie ustanowiona samodzielna placówka duszpasterska (kuracja).
Przez pierwsze dwa stulecia tutejszym kościołem opiekowali się zakonnicy, najpierw krakowscy Franciszkanie, potem Dominikanie z Bytomia oraz Franciszkanie z Góry Świętej Anny. W roku 1755 Dominikanie założyli w Boronowie sławne w całym regionie Bractwo
Różańcowe, do którego należeli wierni z wielu miast i wsi z terenu diecezji wrocławskiej i krakowskiej.
W roku 1868 dekretem biskupa wrocławskiego erygowana została boronowska parafia.

Kościół boronowski jest jedną z pereł starego, drewnianego budownictwa sakralnego. Odznacza się szeregiem ciekawych i rzadko stosowanych rozwiązań architektonicznych.
Był pierwszym kościołem na Śląsku zbudowanym na planie równoramiennego krzyża greckiego. Oprócz nawy głównej posiada on również nawę poprzeczną. Zrąb kościoła jest jednoczęściowy, nawa główna i prezbiterium stanowią jedną całość i pokryte są wspólnym dachem siodłowym. Cechą tą kościół różni się od większości starych kościołów śląskich i upodabnia się do wzorów małopolskich.
Jego korpus posiada konstrukcję zrębową, osadzoną na cokołowym, kamiennym podmurowaniu. Ściany są wykonane z sosnowych belek, ciosanych ręcznie.
Dwudziestometrowa, ośmiościenna wieża przykryta jest strzelistym dachem namiotowym.
Dachy i ściany kościoła pobite są gontami.
Do świątyni prowadzą trzy wejścia. Od zgiełku ulicy kościół jest odgrodzony drewnianym parkanem z charakterystyczną bramką o konstrukcji słupowej.
Bogate wnętrze kościoła wyposażone jest w autentyczne, XVII i XVIII - wieczne elementy architektoniczno-zdobnicze, wykonane w stylu późnego renesansu i baroku. Na szczególną uwagę zasługują kunsztownie zdobione ołtarze (jest ich pięć), portale, stalle z baldachimami, feretrony procesyjne Bractwa Różańcowego i boazeria w prezbiterium. Niektóre z nich są bezcennymi unikatami dawnej sztuki sakralnej.

Kościół przetrwał niejedną zawieruchę dziejową. Dbały o niego liczne pokolenia parafian, dzięki temu mimo swego sędziwego wieku jest on nadal jednym z najlepiej zachowanych tego typu starych obiektów na Górnym Śląsku.

[tekst z tablicy informacyjnej przy kościele]