Kapliczka (kościółek) usytuowana była prawdopodobnie w miejscu dawnego cmentarza. Świadczyłyby o tym liczne kości i czaszki, jakie wykopywano w tym rejonie w latach 60., podczas prac ziemnych przy rozbudowie drogi. Nie wiadomo, czy był to zwykły cmentarz grzebalny, czy też może miejsce pochówku ofiar jakiejś zarazy, niewykluczone że cholery. Ówczesny proboszcz parafii Św. Trójcy, ksiądz Piotr Styczeń staranie zebrał wykopywane szczątki i pochował we wspólnym grobie.
Waldemar Kowalski w "Monografii parafii Świętej Trójcy, w Jędrzejowie" podaje informacje, że "... już w XVI w. istniał szpital dla ubogich, w którym schronienie znajdowali ludzie z marginesu społecznego, a więc licznie występujący w tym czasie w miastach żebracy, włóczęgi itp. Szpital ten usytuowany był na przedmieściu, w odległości 150-200 m na zachód od obecnego kościoła Św. Trójcy. Przy szpitalu wystawiono niewielki drewniany kościółek, który już w 1610 r. został konsekrowany. W świątyni tej odprawiano też msze św. W sąsiedztwie znajdował się cmentarz, na którym chowano zmarłych. Z biegiem czasu przyszpitalny kościółek popadł w ruinę, dlatego około 1755 r. ówczesny proboszcz jędrzejowski Franciszek Ziębiński wystawił nowy. Miała to być budowla kryta gontem, z kamienną posadzką. W głównym ołtarzu umieszczono obraz Ducha Św., który dał nazwę całej świątyni. Do kościółka dobudowana była drewniana zakrystia, którą otaczał cmentarz. W 1781 r. proboszcz wybudował jednak nowy szpital dla ubogich, który zlokalizowany był bliżej kościoła Św. Trójcy. Od tego czasu zapewne kościółek Św. Ducha zupełnie opustoszał i ulegał stopniowej dewastacji.
Taki stan rzeczy potwierdzają dokumenty z początku XIX w. 22 sierpnia 1818 r. ...".
Ok. 2010 kapliczkę rozebrano i przekazano do renowacji, stare drzewa zostały usunięte, teren uporządkowano. Obiekt po renowacji, zmontowano na miejscu, odbyła się stosowna uroczystość, tyle, że przy okazji, ze starego zwieńczenia kapliczki nie pozostało nic prócz postumentu.