Zielony Dwór jest to zespół pięciu budynków, tworzących główne zabudowania nieczynnego od 2012 roku Państwowego Domu Dziecka nr 2 im. Adama Mickiewicza “Zielony Dwór”. Dzisiaj oficjalna nazwa zespołu budynków  - “Zielony Dwór” - pojawiła się zwyczajowo po drugiej wojnie światowej. Po otwarciu domu dziecka nazwa przyjęła się do określenia całego terenu.



Zielony Dwór dzieli się na pięć części, większość z nich powstawała w różnym czasie.

Najstarszą częścią kompleksu jest skrzydło wschodnie nazywane  współcześnie “Domem Parterowym”. Budynek został wybudowany pod koniec XVIII wieku przez urzędnika kopalni w Podjuchach o nazwisku Stauss, jako główny budynek mieszkalny w zespole dworsko-folwarczno-parkowym Straussensruhe.



Pod koniec XIX w właścicielem dworu był lekarz ogólny R. Zenker. W 1895 roku na terenie posiadłości Zenkera zaczyna funkcjonować Sanatorium Buchheide von Dr Colla.  

W okresie funkcjonowania uzdrowiska, na przełomie XIX i XX wieku zostały wybudowane dwie kolejne części kompleksu. Pierwszym budynkiem było dzisiejsze skrzydło zachodnie nazywane “Dawnym Dworem”. Budynek oryginalnie sanatoryjny z dekoracją z cegły klinkierowej, został wybudowany w jednej linii z budynkiem rezydencji, odsunięty od dworu o 46 metrów na północny-zachód .

Następnie wybudowano budynek z mansardowym dachem przy dawnej rezydencji połączony z nią parterowym łącznikiem. Budynek współcześnie nazywany “Skrzydłem Poprzecznym” został wybudowany prostopadle do linii tworzonej przez budynki rezydencji oraz budynku sanatoryjnego.



  W trakcie I wojny światowej, w 1917 roku, teren przechodzi w posiadanie zrzeszenia sióstr Diakonis, otwierają one tam dom dziecka - sanatorium Das Diakonissen-Muttrhaus “Kinderheil” Finkenwalde

W latach 1922-1923 powstały ostatnie dwa budynki, dzisiejsze “Skrzydło Podłużne” oraz kaplica. Siostry jeszcze w 1917 roku zaczęły prowadzić zbiórkę na budowę kaplicy, której koszt oszacowano na 100 000 marek. Budowę rozpoczęto dopiero po wielkiej wojnie, fundusze zebrano między innymi dzięki wsparciu finansowym braci diakonów ze Stanów Zjednoczonych. Zebrana kwota pozwoliła na budowę nie tylko kaplicy ale również budynku dzisiejszego skrzydła podłużnego w którym ulokowano dużą jadalnię oraz nowoczesną kuchnię.  Za projekt eklektycznych budynków odpowiedzialny był dr inż Kaftana z Wałcza. Projekt złożono 28 lutego 1922 roku, pozwolenie na budowę wydano 20 marca 1922 roku. Za budowę odpowiedzialne były firmy: Comet - konstrukcje betonowe, Karl Kelm - roboty murarskie oraz Wilhelm Müller z Dąbia - prace ciesielskie. Odbiór budynków w stanie surowym nastąpił 5 stycznia 1923 roku, a odbiór końcowy nastąpił 5 października 1923 roku. Kaplicę od tej pory nazywaną Pfennig-Kapelle poświęcono przez generalnego superintendenta D. Kählera 19 października 1923 roku. Dom dziecka - Samantorium Kinderheil przestaje funkcjonować 1945 roku.

Po wojnie przez kolejne lata opustoszały i dewastowany budynek nazywany przez miejscowych Zielonym Dworem popadał stopniowo w ruinę.

Dopiero z inicjatywy Stowarzyszenia Obrony Granic na Odrze i Nysie we Francji, dnia 6 października 1954 roku powołano Państwowy Dom Dziecka im Adama Mickiewicza, Pierwszym dyrektorem który prowadził odbudowę zespołu budynków był Edward Krzysztoń.  W trakcie prac odgruzowano główne budynki, wymieniono stolarkę okienną oraz

wewnętrzną drzwiową, założono nowe instalacje oraz przeprowadzono remont wnętrza, elewacji oraz dachów.

W latach 70tych wykonano remont elewacji “Zielonego Dworu” pokrywając je szarą terraboną.

W okresie 1988-1989 wymieniono pokrycie dachowe głównych zabudowań z ceramicznego na blachę cynkową (z wyjątkiem dawnej rezydencji ówcześnie nazywanej budynkiem parterowym).

W nocy z 30 na 31 października wybuchł pożar spowodowany stara aluminiową instalacją elektryczną, który strawił górne kondygnacje “Zielonego Dworu” oszczędzając jedynie dawną rezydencję. Prace przy odbudowie rozpoczęto dopiero pod koniec zimy 1997 roku. Podczas prac wykonano zalecenia konserwatorskie polegające na odtworzeniu  oryginalnego dachu pokrytego dachówką - karpiówką, usunięto wszystkie nadbudowy powojenne oraz zrekonstruowano wszystkie elementy architektoniczne, zarówno elewacji jaki i drewniane, stolarkę oraz elementy stalowe. We wnętrzach konserwacji poddane zostały boazerie dawnej jadalni.  Z powodu braku środków finansowych prace renowacyjne trwały parę kolejnych lat.

Ciągłe problemy oraz afery w domu dziecka doprowadziły do buntu wychowawców przeciwko dyrektorowi w 20o7 roku co przelało czarę goryczy. Miasto zdecydowało o likwidacji ośrodka, przeprowadzając stopniowo wychowanków do mniejszych domów. Ostatnia grupa dzieci została przeprowadzona w lutym 2012 roku do domu przy ulicy Pokładowej.  Przez kolejne lata zastanawiano się nad przyszłym przeznaczeniem obiektu, planowano między innymi ulokowanie tu Domu Pomocy Społecznej. W 2015 roku miasto postanowiło jednak wystawić cały 9,44 hektarowy teren z wszystkimi zabudowaniami na sprzedaż. Pierwszy przetarg rozpisano dopiero w 2018 roku. Z powodu dość ograniczonego planu zagospodarowania oraz wąskiego zakresu możliwej działalności nie cieszył się on zainteresowaniem.  Pomimo kolejnych dwóch przetargów obiekt dalej pozostaje we własności miasta. Obecnie prowadzone są prace nad zmianą planu zagospodarowania oraz zakresem działalności by przyciągnąć inwestorów.