Stacja kolejowa pasażerska i towarowa w Nowych Skalmierzycach położona jest we wschodniej części miasta. Powstała w roku 1895 jako stacja graniczna, po wybudowaniu linii kolejowej z Ostrowa (na obecnym dworcu znajdował się herb Ostrowa). Po wybudowaniu odcinka transgranicznego Kalisz – Szczypiorno – Nowe Skalmierzyce, stacja zyskała w 1906 połączenie z Koleją Warszawsko-Kaliską i systemem kolei Królestwa Polskiego. W latach 1904-1909 wybudowano okazały, neogotycki dworzec kolejowy. Dworzec był miejscem wielu spotkań delegacji państwowych, np. w 1913 r. odbyły się oficjalne rozmowy cesarza Wilhelma II z carem Mikołajem II. Od 1906 kursowały przez stację pociągi relacji Warszawa Kaliska – Wrocław Główny i Warszawa Kaliska – Poznań Główny. Po 1919 roku stacja straciła rolę granicznej, w 1922 roku, po wybudowaniu linii przez Kutno, wycofano połączenia Poznań-Warszawa, lata 90. to okres dalszego ograniczania liczby pociągów. Dworzec kolejowy zaczął niszczeć nie mogąc być w pełni wykorzystywanym. Po wojnie ulokowano tam warsztaty kolejowe, obecnie część pomieszczeń zajmuje fabryka fortepianów, pozostałe pozostają puste.