starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 6 głosów | średnia głosów: 5.87
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście - Stare Miasto › ul. Piwna › Piwna 47 |
26 lipca 2020 , Piwna 45/47, kamienica nr 47
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2012 luty
14 lat 3 miesiące 8 dni |
Dodane: 12 maja 2021, godz. 16:44:48
Autor zdjęcia: maj
Rozmiar: 1281px x 1920px
Licencja: CC-BY-NC-ND 4.0 Aparat: NIKON D3100
1 / 100sƒ / 9ISO 10024mm
2 pobrania 309 odsłon 5.87 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia maj
Obiekty widoczne na zdjęciu
Piwna 47
więcej zdjęć (7)
Zabytek: -
Piwna 47, hip. 95, kamienica Łyszczowska, Magiera. Wzniesiona w. XVI jako budynek jednotraktowy, z podziałem wzdłużnym na sień i izbę (pozostałości gotyckie). Na przełomie w. XVII i XVIII należała do Wojciecha Łyszcza (Liścia), kuśnierza. 1655 własność Jana Borakowskiego, gminnego; wówczas zapewne piętrowa z dwoma sklepionymi pomieszczeniami w parterze i parterową oficyną na tyłach działki. W połowie w. XVII mieszkał tu Fridrich Kallew, konwisarz królewski. 1669 spalona, odbudowana zapewne jako trzykondygnacjowa, trzyosiowa.
1705 własność Wilhelma Komora (Kantora?), szewca, następnie Ścisłów, poświadczonych 1743. Od 1754 w posiadaniu Antoniego Małcińskiego, kupca i gminnego, przez którego przed 1757 gruntownie przebudowana z nadbudową czwartej kondygnacji i latarni oraz nowym ukształtowaniem fasady; wzniesiona także dwupiętrowa oficyna tylna. 1754 mieszkał tu Wawrzyniec Mitzler de Kolof, lekarz i wydawca (założyciel drukami i księgarni, zob. ul. Piwna nr 25, hip. 106).
Przed 1797 odziedziczona przez Antoniego Magiera (wnuka Antoniego Małcińskiego), fizyka i meteorologa, autora "Estetyki miasta stołecznego Warszawy", który w latarni urządził obserwatorium astronomiczne. 1810-44 własność Hauschilda (muzyka?), 1853-89 Powickich, przez których 1867 remontowana. 1907-15 w posiadaniu Gnussów, 1912 ponownie remontowana staraniem T.O.n.Z.P. Ok. 1930 należała do Kłyszewskich. Po zniszczeniach 1944 zachowane piwnice i fragmenty przyziemia, rozebrane. Odbudowana wg proj. Jerzego Gajewskiego i Włodzimierza Wapińskiego, nowo projektowana, tylko wysokością i szerokością nawiązująca do stanu sprzed 1944. - Czterokondygnacjowa, trzyosiowa, wnętrze połączone z kamienicą nr 45. Piwnice sklepione kolebkowo. W fasadzie portal kamienny, boniowany, zamknięty półkoliście, z fragmentami elementów z końca w. XVII. Sgraffito z portretem Magiera wyk. 1954 Edmund Burke. Za
1705 własność Wilhelma Komora (Kantora?), szewca, następnie Ścisłów, poświadczonych 1743. Od 1754 w posiadaniu Antoniego Małcińskiego, kupca i gminnego, przez którego przed 1757 gruntownie przebudowana z nadbudową czwartej kondygnacji i latarni oraz nowym ukształtowaniem fasady; wzniesiona także dwupiętrowa oficyna tylna. 1754 mieszkał tu Wawrzyniec Mitzler de Kolof, lekarz i wydawca (założyciel drukami i księgarni, zob. ul. Piwna nr 25, hip. 106).
Przed 1797 odziedziczona przez Antoniego Magiera (wnuka Antoniego Małcińskiego), fizyka i meteorologa, autora "Estetyki miasta stołecznego Warszawy", który w latarni urządził obserwatorium astronomiczne. 1810-44 własność Hauschilda (muzyka?), 1853-89 Powickich, przez których 1867 remontowana. 1907-15 w posiadaniu Gnussów, 1912 ponownie remontowana staraniem T.O.n.Z.P. Ok. 1930 należała do Kłyszewskich. Po zniszczeniach 1944 zachowane piwnice i fragmenty przyziemia, rozebrane. Odbudowana wg proj. Jerzego Gajewskiego i Włodzimierza Wapińskiego, nowo projektowana, tylko wysokością i szerokością nawiązująca do stanu sprzed 1944. - Czterokondygnacjowa, trzyosiowa, wnętrze połączone z kamienicą nr 45. Piwnice sklepione kolebkowo. W fasadzie portal kamienny, boniowany, zamknięty półkoliście, z fragmentami elementów z końca w. XVII. Sgraffito z portretem Magiera wyk. 1954 Edmund Burke. Za
ul. Piwna
więcej zdjęć (526)
Ulica Piwna została wytyczona na przełomie XIII/XIV wieku; wtedy nazywano ją już Pywna, o czym świadczy wzmianka z roku 1493. Jednak nazwa ta dotyczyła jedynie odcinka między ul. Wąski Dunaj a ul. Piekarską, pozostały fragment – do Placu Zamkowego nazywano platea S. Martini, Mnichów lub Św. Marcina, Marcinkańską. Wspólna nazwa – Piwna – ustaliła się dla całej ulicy dopiero w roku 1743.
Najdawniejszym obiektem murowanym przy ulicy jest kościół św. Marcina, wybudowany pierwotnie jako drewniany w latach 1353–54. W XV wieku zastąpił go gotycki kościół murowany o absydzie od strony ulicy Piwnej. Przy kościele funkcjonował klasztor i cmentarz; w roku 1442 księżna Anna ufundowała obok kościoła przytułek.
Sam kościół został zupełnie przebudowany w XVII wieku; jego bryłę obrócono o 180 stopni, projektując główne wejście od strony ul. Piwnej.
Po raz kolejny kościół przebudowano przed rokiem 1752, otrzymał wtedy nową fasadę i wystrój wnętrz.
Zachodnia pierzeja ulicy wcześnie otrzymała murowaną zabudowę, w roku 1705 nie odnotowano już przy niej ani jednego domu z drewna; było to spowodowane częstymi pożarami, które pustoszyły tę stronę ulicy w latach 1478, 1580 i 1669.
Zabudowa za każdym razem odbudowywana była ze zmianami, toteż jej ostateczny wygląd ukształtował się dopiero w XVII wieku.
Wschodnią pierzeję stworzyły wznoszone w XV–XVII wieku tylne zabudowania kamienic przy ul.Świętojańskiej i bloku zabudowy Rynku Starego Miasta.
Od końca XVII wieku na miejscu oficyn powstawały zazwyczaj trzypiętrowe kamienice, tworzące dwufrontową zabudowę posesji położonych przy ul.Świętojańskiej.
Dla utrzymania komunikacji pieszej ul. Piwnej z równoległą ul. Świętojańską wytyczono dwie wąskie uliczki bez nazw.
Pierwsza z nich, położona pomiędzy domami 10 i 12 została zabudowana już przed rokiem 1656 i odtworzona po roku 1945; drugą, istniejącą jeszcze w roku 1743 odtworzono tylko od strony ul. Piwnej. W roku 1831 rozebrano kamienicę narożną u zbiegu z ul. Zapiecek, celem jej poszerzenia.
W roku 1869 w dawnym klasztorze augustianów urządzono przytułek dla ociemniałych, od roku 1907 na jego miejscu działała bursa i szwalnia Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności.
W roku 1949 prymas Stefan Wyszyński przekazał kościół i klasztor Zgromadzeniu Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża, które odbudowały zespół w latach 1950–59. Pozostałą zabudowę ulicy zniszczoną w roku 1944 odbudowano dość swobodnie z wprowadzeniem licznych zmian w latach 1952–54.
Jan Grudziński, pracując nad projektem rekonstrukcji kościóła św. Marcina, odtworzył jego szczyt na podstawie ryciny Johanna Matthiasa Steudlina z roku 1730. Artysta plastyk uwiecznił na nim własną, fantastyczną kreację, odbiegającą od ówczesnego wyglądu kościoła.
Wikipedia
Najdawniejszym obiektem murowanym przy ulicy jest kościół św. Marcina, wybudowany pierwotnie jako drewniany w latach 1353–54. W XV wieku zastąpił go gotycki kościół murowany o absydzie od strony ulicy Piwnej. Przy kościele funkcjonował klasztor i cmentarz; w roku 1442 księżna Anna ufundowała obok kościoła przytułek.
Sam kościół został zupełnie przebudowany w XVII wieku; jego bryłę obrócono o 180 stopni, projektując główne wejście od strony ul. Piwnej.
Po raz kolejny kościół przebudowano przed rokiem 1752, otrzymał wtedy nową fasadę i wystrój wnętrz.
Zachodnia pierzeja ulicy wcześnie otrzymała murowaną zabudowę, w roku 1705 nie odnotowano już przy niej ani jednego domu z drewna; było to spowodowane częstymi pożarami, które pustoszyły tę stronę ulicy w latach 1478, 1580 i 1669.
Zabudowa za każdym razem odbudowywana była ze zmianami, toteż jej ostateczny wygląd ukształtował się dopiero w XVII wieku.
Wschodnią pierzeję stworzyły wznoszone w XV–XVII wieku tylne zabudowania kamienic przy ul.Świętojańskiej i bloku zabudowy Rynku Starego Miasta.
Od końca XVII wieku na miejscu oficyn powstawały zazwyczaj trzypiętrowe kamienice, tworzące dwufrontową zabudowę posesji położonych przy ul.Świętojańskiej.
Dla utrzymania komunikacji pieszej ul. Piwnej z równoległą ul. Świętojańską wytyczono dwie wąskie uliczki bez nazw.
Pierwsza z nich, położona pomiędzy domami 10 i 12 została zabudowana już przed rokiem 1656 i odtworzona po roku 1945; drugą, istniejącą jeszcze w roku 1743 odtworzono tylko od strony ul. Piwnej. W roku 1831 rozebrano kamienicę narożną u zbiegu z ul. Zapiecek, celem jej poszerzenia.
W roku 1869 w dawnym klasztorze augustianów urządzono przytułek dla ociemniałych, od roku 1907 na jego miejscu działała bursa i szwalnia Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności.
W roku 1949 prymas Stefan Wyszyński przekazał kościół i klasztor Zgromadzeniu Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża, które odbudowały zespół w latach 1950–59. Pozostałą zabudowę ulicy zniszczoną w roku 1944 odbudowano dość swobodnie z wprowadzeniem licznych zmian w latach 1952–54.
Jan Grudziński, pracując nad projektem rekonstrukcji kościóła św. Marcina, odtworzył jego szczyt na podstawie ryciny Johanna Matthiasa Steudlina z roku 1730. Artysta plastyk uwiecznił na nim własną, fantastyczną kreację, odbiegającą od ówczesnego wyglądu kościoła.
Wikipedia