Najdłuższe drewniane molo w Europie. Ma około pół kilometra długości — część spacerowa ma 511,5 m, z czego 458 m wchodzi w głąb Zatoki Gdańskiej. Jest jedną z największych atrakcji miasta.

Pierwszy pomost, mierzący 31,5 metra, zbudowany został w 1827 przez dra Jerzego Haffnera. Następnie, do końca XIX wieku, molo wydłużone zostało do 150 m, a w 1910 do 315 m. Obecnie istniejące molo zostało zbudowane w 1928 – przebudowano wtedy też Skwer Kuracyjny. Była to największa przebudowa w historii mola – okazją było 25-lecie Sopotu oraz 100-lecie budowy pomostu. W latach 90. XX wieku dobudowano żelbetową głowicę, ochraniającą pomost główny, a na początku XXI wieku prowadzono prace konserwacyjne tegoż pomostu.

Obiekt początkowo spełniał funkcję lokalnej przystani, dopiero po pewnym czasie (po rozbudowie uzdrowiska) uzyskał funkcję rekreacyjną. Z mola podziwiać można widok na Grand Hotel, Port Gdański oraz Kępę Redłowską.

Źródło: Licencja:

Ulica Powstańców Warszawy o długości 1180m. w Dolnym Sopocie, prowadzi równolegle do brzegu morza, po zachodniej stronie Parku Północnego. Zaczęła kształtować się około 1820 r. na miejscu starszej drogi, łączącej osadę rybacką z młynem na Kamiennym Potoku. W 1824 r. nadano jej urzędową nazwę Nordstr. , obowiązującą do1945 r. Zróżnicowana zabudowa przy tej ulicy, pochodząca od 1820 r. , ma w przeważającej części charakter uzdrowiskowo-pensjonatowy.
źródło : Marek Sperski,Przewodnik, Sopot
dodał elmis

Powstanie uzdrowiska w Sopocie związane jest z lekarzem wojsk napoleońskich – Jerzym Haffnerem, który w 1826 r. wydzierżawił dwie morgi piaszczystego gruntu na północ od ujścia Potoku Wiejskiego i postawił tam I Zakład Kąpielowy z gabinetem wodoleczniczym, kabinami z wannami do wodolecznictwa, pomieszczeniami do obsługi kuracjuszy i kotłownią. Kolejnym etapem było postawienie Sali Zdrojowej na zachód od Zakładu Kąpielowego. Urządzono po obydwu stronach tego zespołu kuracyjnego dwie plaże - osobne dla kobiet i mężczyzn. W latach 1827 –1832 kąpielisko rozwijało się i rozpoczęto wówczas stopniowe zadrzewianie terenu. W 1843 r. przesunięto przy pomocy specjalnych rolek Zakład Kąpielowy w kierunku południowym na miejsce dzisiejszego zakładu Balneologicznego. Na zwolnionym miejscu wybudowano Salę Imprezową. Położono od niej do morza drewniany chodnik ułatwiający spacery. W 1843 roku pojawia się w wyniku ciągłej rozbudowy uzdrowiska - molo. W latach 1877-1881 powstał nowy, II Zakład Kąpielowy, którego główny budynek ustawiono na osi mola. Założenie kompozycyjne ogrodu powstało ok. 1880 r. w okresie budowy II Domu Zdrojowego i posiadało układ symetryczny o osi głównej łączącej architekturę Domu Zdrojowego z molem. Od strony morza otoczone było krytymi galeriami i pawilonami. W latach 1910-1911 na miejscu poprzedniego wybudowano III Dom Zdrojowy, zniszczony w 1945 r.

Ogród Domu Zdrojowego został znacznie powiększony i zaprojektowany tak, żeby osi mola podporządkować całą kompozycję. Ponownie ogród zmodernizowano w 1927 r. Półkoliste, szklone galerie zamknęły teren od wschodu osłaniając teren skweru od strony plaży, zostawiając otwarte tylko wejście na molo. Obecnie od zachodu skwer – dawny ogród zdrojowy - ograniczają dwupoziomowe tarasy z murowanymi, pełnymi balustradami połączone z budynkiem dawnego domu zdrojowego. Ogród od strony wschodniej nadal otaczają półkoliste kryte, przeszklone galerie. Prowadzą ku pomostowi mola. Zachowała się z dawnego Domu Zdrojowego część środkowa na osi pomostu mola-murowana, na planie wieloboku z przeszklonymi szerokimi oknami, zamknięta tarasem. Na osi zachowanego aneksu Domu Zdrojowego znajduje się murowana fontanna z ok. 1900 r. z rzeźbionymi figurami amorków na narożach. W północno-zachodnim narożniku skweru umieszczono murowaną muszlę koncertową z ok. 1928 r. Skwer zdobią strzyżone szpalery oraz geometryczne kwatery z obrzeżami z drzew. Całe założenie ogrodu zdrojowego tworzy wraz z molem jednorodną kompozycję. Jest to unikalny nadmorski kompleks kuracyjny na skalę europejską, a tym samym symbol Sopotu.