Gotycki kościół Niepokalanego Poczęcia NMP, wzmiankowany w 1369 r, obecny wzniesiony w końcu XV w, częściowo przebudowany w 1754 r., gdy powiększono okna i umieszczono hełm na wieży. Był kilkakrotnie remontowany, m.in. w k. XIX w. oraz w latach 1952 i 1965-69.
Jest to niewielka, orientowana, dość rozczłonkowana budowla z salową nawą krytą drewnianym stropem belkowym i prostokątnym prezbiterium, przekrytym sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Na osi kwadratowa wieża dzielona na kondygnacje z narożami zaakcentowanymi ciosami kamiennymi. Okna wieży w kamiennych profilach, na przedostatniej kondygnacji wyższe o przekroju w ośli grzbiet. Wieżę wieńczy ośmioboczny hełm z prześwitem. Od południa dostawiona jest kruchta i zakrystia, na której murze są dwie płyty nagrobne z XVIII w.: barona von Reibnitza i jego żony oraz krzeszowskiego lekarza Ignatza Ludwiga Fessera.
Wewnątrz dość bogaty wystrój, przeważnie barokowy m.in. drewniane polichromie, ołtarze i ambona z XVIII w.; renesansowa kamienna chrzcielnica z XVI lub XVII w. z drewnianą pokrywą oraz drewniany prospekt organowy z 2 poł. XIX w.; drewniane i kamienne figury i płaskorzeźby z XVIII i poł. XIX w.
Kościół był prawdopodobnie inkastellowany, o czym świadczy zachowany kamienny mur cmentarny z budynkiem bramnym z ok. poł. XVII w., o półkolistym przejściu, nad którym zachowały się fragmenty attyki złożonej z półkoli. W murze przy furtce na plebanię są uszkodzone późnorenesansowe płyty nagrobne, prawdopodobnie z pocz. XVII w.
Na cmentarzu stoi okazała neogotycka kaplica grobowa z ok. 1850 r. Do wnętrza prowadzi ostrołukowy, rozglifiony portal pod schodkowym szczytem z rozetowym oknem. Naroża frontonu flankują ośmioboczne wieżyczki z ostrosłupowymi hełmami. Po bokach, nad portalem, sa dwa karysze herbowe.
Przed bramą cmentarną na skraju wysokiej terasy nadrzecznej stoi na wysokim, masywnym cokole, barokowa figura św. Jana Nepomucena z poł. XVIII w. flankowana figurami dwóch aniołków.

Źródło: „Słownik geografii turystycznej Sudetów” t.4 „Kotlina Jeleniogórska” pod redakcją Marka Staffy. Wrocław 1999