Pierwszym miejscem które polecał i rozpropagował Jan Jakub Haffner jako łazienki do zdrowotnych kąpieli morskich, było Brzeźno i działo się to w roku 1808. Zbudowane wówczas łazienki, nie trwały nazbyt długo, bowiem już w roku 1813 uległy zniszczeniu. Przez kolejne dziesięciolecia podtrzymywano jednak modę kąpieli morskich i zbudowano w pobliżu plaży kilka kolejnych po sobie budowli, dla obsługo plażowiczów i turystów odwiedzających ten rejon Gdańska. Wszystko to dzięki staraniom Wilhelma Pistoriusa, fascynatowi tego miejsca oraz kolejnego nabywcy tych włości, niejakiego Kullinga.
Kiedy w 1892 r., spłonął ówczesny Dom Zdrojowy, niemal natychmiast rozpoczęto budowę kolejnego, tyle ze jego lokalizacje umieszczono zdecydowanie wewnątrz parku zdrojowego, przez co znalazł się w odległości ok. 150 m od plaży.
W 1899 r. Towarzystwo Akcyjne „Höcherl” stało się kolejnym właścicielem kąpieliska, którym to zarządzało przez kolejnych pięć lat. Rozpoczęto poważne modernizacje całości, wybudowano m.in. molo i gorącą łaźnię w Domu Zdrojowym, znacznie rozbudowano założenie ogrodowe itd.
W związku z tym iż wielu wypoczywającym kuracjuszom, odległość pomiędzy Kurhausem a samą plażą zdawała się zbyt odległa (przypomnę 150 m!!!) zarząd kąpieliska zdecydował także o zbudowaniu na plażowej wydmie, eleganckiej hali z widokowymi wieżyczkami oraz galeriami dla łatwiejszej inhalacji morskim powietrzem.
Widokowe wieżyczki zostały jednak w stosunkowo niedługim czasie rozebrane, choć daty odnośnie tego faktu znacznie się różnią. Wg jednych źródeł zdarzenie to było związane z rozpoczęciem I wojny światowej i decyzją władz gdańskiego rejonu umocnionego nakazującego ich likwidację, jako punktów orientacyjnych dla dalmierzy carskiej floty wojennej i to już w roku 1914. Kolejne wersje są znów takie, że rozbierano je w dwóch etapach, ok. roku 1920 po raz pierwszy oraz w 1924 całkowicie. Wersję że nastąpiło to w roku 1930, można całkowicie odrzucić jako błędną.
Mimo wielu starań i sporych inwestycji oraz całkiem pokaźnego ruchu gości odwiedzających obiekty w Brzeźnie, całość kąpieliska postrzegana była jednak jako miejsce nie najwyższych lotów, wobec kąpieliska w Sopocie czy choćby na Westerplatte. Po I wojnie światowej i likwidacji tego ostatniego, dotychczasowi goście przenieśli swe upodobania na kąpielisko na Stogach, zaś to brzeźnienskie było miejscem wypoczynku dla osób z Wrzeszcza oraz N. Portu dla których teraz Stogi stały się bardzo dalekie. Nie były to jednak tłumy majętne choć niewątpliwie licznie zapełniające molo, jak i budynki całej infrastruktury.. Wszystko jednak jako całość, powoli podupadało..
Czas wojny a zwłaszcza jej koniec w marcu 1945, okazał się łaskawy dla Domu Zdrojowego, natomiast bezlitosny dla mola , Hali Plażowej oraz wielu innych budowli.
Molo zostało wybudowane z początkiem lat 90-tcyh XX w. jednakże w innym miejscu odległym o ponad 1 km na zachód. Miejsce po dawnej Hali Plażowej, kilkanaście lat temu zostało nabyte celem wybudowania obiektu nawiązującego do poprzednika, jednak nie wbito przez ten czas, nawet łopaty i póki co nikt nie wie, kiedy i czy w ogóle to nastąpi.