starsze
nowsze
1
1+
2-
2
2+
3-
3
3+
4-
4
4+
5-
5
5+
6-
6
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 6 głosów | średnia głosów: 6

Polska woj. pomorskie powiat pucki Hel ul. Wiejska Gospoda "Maszoperia" Wnętrze

19 czerwca 2021 , Wnętrze starej części gospody.

Skomentuj zdjęcie
Grzegorz Małyszczuk
+2 głosów:2
Ten telegraf maszynowy jest tam "od zawsze". Jako dziecko bywałem na Helu w latach 80-tych. Na pytanie co to za maszyneria, tata odpowiadał, że to maszynka do robienia pieniędzy. I tak już zostało. Teraz przy każdej wizycie na Helu odwiedzamy gospodę z maszynką. :-)
2021-06-30 22:04:08 (4 lata temu)
Na stronie od 2020 listopad
5 lat 6 miesięcy 0 dni
Dodane: 30 czerwca 2021, godz. 22:02:12
Autor zdjęcia: Grzegorz Małyszczuk
Rozmiar: 3000px x 2250px
0 pobrań
446 odsłon
6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Grzegorz Małyszczuk
Obiekty widoczne na zdjęciu
Wnętrze
więcej zdjęć (11)
Gospoda "Maszoperia"
więcej zdjęć (17)
Zbudowano: XIX wiek

Nazwa restauracji jest odzwierciedleniem rybackiej tradycji. Maszoperia - to słowo ma wielorakie znaczenie. Po pierwsze określa się nim cech skupiający grupę rybaków ("maszopów" w języku kaszubskim), którzy po pracy zwykli spotykać się w jednym, wybranym miejscu, barze czy tawernie. Dzięki temu nazwa "maszoperia" przylgnęła również do takich rybackich gospód. Ale jest jeszcze jedno znaczenie słowa "maszoperia", może najpiękniejsze; tym mianem określono instytucję, w której wdowy po rybakach mogły zawsze liczyć na życzliwość, opiekę i wsparcie - również materialne. Kryje więc to jedno kaszubskie słowo "maszoperia" kilka pięknych pojęć: przyjaźń, solidarność, ale też radość, zabawa.



Restaurację "Maszoperia" współtworzą trzy domki: malutki, trochę większy - środkowy i największy. Ten malutki i środkowy to właśnie najstarsza cześć restauracji; największy został dobudowany. Środkowy dom to zabytek z 1830 roku - typowa helska chata rybacka. Najnowszy budynek, będący największą częścią "Maszoperii", został pomyślany jako wierna replika typowej kaszubskiej chaty. Centralne miejsce zajmuje w nim duży bufet z wkomponowanymi w ścianę frontową autentycznymi bulajami z łodzi podwodnej. W nowej części znajdują się zarówno stare, autentyczne meble, jak i współczesne. Jednak prawdziwie klimatyczne wnętrze, w którym goście najchętniej przesiadują, to pomieszczenia w starym domku. Ta najmniejsza chatka to integralna część kaszubskiej chałupy, kiedyś była tam jakaś komórka. Obecne stanowi osobną salę na kameralne spotkania. Jest tam kominek i przyciągające uwagę gości malarstwo na ścianach, przedstawiające sceny z życia dawnych mieszkańców Helu.



/p>
ul. Wiejska
więcej zdjęć (705)
Dawniej: Dorfstraße, Waltera gen.
Ulica Wiejska w Helu – reprezentacyjny deptak o długości 900 metrów w centrum Helu. Rozciąga się od skrzyżowania z ul. Przybyszewskiego na północy do ronda z ul. Kuracyjną i Leśną na południu. Ruch samochodowy na tej ulicy jest bardzo ograniczony. Na niektórych odcinkach jest to ogólnodostępna droga jednokierunkowa, a na pozostałych odcinkach możliwość wjazdu mają tylko mieszkańcy, zaopatrzenie, służby mundurowe itp. Przy ulicy znajduje się m.in. ratusz, poczta, zabytkowa Maszoperia oraz liczne kawiarnie i restauracje, m. in. historyczna Lwia Jama (niem. Lövengrube).

Początkowo ulica była nazywana Morską. Później otrzymała oficjalną nazwę Wiejska. W latach 1945-1990 nosiła nazwę generała Waltera. Od 1990 ulica ponownie nosi nazwę Wiejska.


Ulica Wiejska
Tu panuje atmosfera dawności dzęki ryglowym domkom rybackim z końca XVIII i połowy XIX wieku. Wczesniej ta ulica nosiła nazwę ul. gen. Waltera, dopiero w 1989 roku przywrócono jej przedwojenną nazwę, która wywodzi się z okresu, gdy po utracie w roku 1872 praw miejskich Hel stał się na blisko 100 lat osadą wiejską .

Ograniczona długoscią wału wydmowego przestrzeń, na której lokowano budynki, zmusiła helan do wprowadzenia ścisłych zasad budowy domów. Reprezentacyjnym frontem, skierowanym ku ulicy, wąska ściana szczytowa w której centralnie umieszczano drzwi. Pomiędzy budynkami zachowywano wąskie przejscia, pozwalajace na komunikację między ulica a brzegiem. Rozdzielenie budynków miało zapobiegać - w wypadku pożaru przenoszeniu się ognia.