Ośno Lubuskie to stara słowiańska osada. Pierwsza wzmianka pochodzi z 965 r. Rok 967 jest datą historyczną dla Ośna Lub. - mieszkańcy przyjęli chrzest. Ośno Lubuskie należało w 1252 r. do biskupów lubuskich, którzy przyczynili się do powstania parafii. W 1298 r. został ufundowany kościół p/w św. Jakuba. Z roku 1400 pochodzi zapis, że do kościoła św. Jakuba w Ośnie należało 41 miejscowości z kościołami. W okresie reformacji, 5.05.1538 r., Ośno wraz z kościołem zostaje przejęte przez protestantów. W XIX w., z powodu zmniejszenia się liczby katolików, Ośno stało się stacją misyjną Nowej Soli. W 1895 r. została erygowana parafia misyjna. W 1945 r. po wyjeździe protestanckiej ludności niemieckiej, zamieszkali tu polscy katolicy, a kościół poświęcony przez ks. M. Kądziołkę, otrzymał tytuł Trójcy Świętej . W 1963 r. staraniem ks. J. Abramskiego dokonano konsekracji ołtarza i przywrócono pierwotny tytuł kościołowi i parafii - św. Jakuba Apostoła.

Największym skarbem kościoła jest barokowy ołtarz z XVII stulecia. Widoczna na ołtarzu data 1627 określa rok wykonania polichromii, podczas gdy cała konstrukcja powstała w 1610 roku. Ołtarz został wykonany z drewna, ozdobiony polichromiami i złoceniami oraz rzeźbami i snycerką. Ołtarz składa się z predelli, czteropiętrowej nastawy, zwieńczenia i uszaków. W predelli znajduje się płaskorzeźba ze sceną Ostatniej Wieczerzy, po jej bokach są ustawione dwie rzeźby: anioła po prawej i personifikacji cnoty po lewej. W nastawie znajdują się cztery płaskorzeźby przedstawiające Ukrzyżowanie, Zmartwychwstanie, Wniebowzięcie i Sąd Ostateczny. W bocznych partiach pierwszego poziomu (Ukrzyżowanie) są ustawione rzeźby św. Piotra i św. Pawła, w uszakach stoją alegoryczne rzeźby przedstawiające Miłosierdzie po prawej stronie i Wiarę po lewej. W niszach drugiej i trzeciej stoją aniołowie. W uszakach pierwszej kondygnacji znajduje się rzeźba św. Marka po prawej stronie i św. Mateusza po lewej, w uszakach trzeciej kondygnacji zaś popiersia ewangelistów: św. Łukasza i św. Jana. Scenę Sądu Ostatecznego (czwarta kondygnacja) ujmują pęki owoców zawieszone na chustach, a wieńczy ją postać siedzącego Chrystusa - sędziego, trzymającego w uniesionych do góry rękach palmę i miecz. Całość jest zakończona przełamanym tympanomem, na szczycie którego umieszczona jest rzeźba pelikana z rozpostartymi skrzydłami. Kamienna chrzcielnica została ufundowana ok. 1600 roku. Składa się z podstawy i czaszy. Podstawa jest ozdobiona motywami dwóch kobiecych i dwóch lwich głów, pomiędzy którymi rozpięte są pęki owoców. Czasza jest ośmioboczna, jej pola są wypełnione płaskorzeźbami przedstawiającymi postaci Chrystusa, ewangelistów oraz apostołów.

Barokowa ambona pochodzi z 1619 roku. W całości jest wykonana z drewna i składa się z podstawy, czaszy, baldachimu i schodów z drzwiczkami. Podstawę stanowi rzeźba Mojżesza, na którego głowie oparta jest pięcioboczna czasza. W niszach czaszy znajdują się rzeźby Chrystusa oraz czterech ewangelistów, w niszach balustrady schodów są ustawione rzeźby pięciu apostołów. Nad czaszą zawieszony jest 8 boczny baldachim przykryty kopułą i zwieńczony rzeźbą Chrystusa Króla.

Niewielka, 50-cio centymetrowa skarbonka pochodzi z 1658 roku. Skrzynka wykonana z drewna z żeliwnymi okuciami i kłódkami, jest ustawiona na skręconej spiralnie kolumience osadzonej na niskim cokole.
Na ścianach prezbiterium są zawieszone dwie tablice z inskrypcjami - z 1608 i 1734 roku - upamiętniające procesy odbudowy kościoła.