W roku 1813 wieś została splądrowana i spustoszona przez francuskie oddziały generała Macdonalda. Ówczesna właścicielka posiadłości, Fryderyka von Schönaich sprzedała Maciejowiec Johannowi Dolanowi. Nowy właściciel w bezpośrednim sąsiedztwie starego dworu polecił wznieść w latach 1834 – 1838 dwukondygnacyjny klasycystyczny pałac, z obszernym gankiem, z kolumnadą rozplanowaną od strony południowej.
Budowniczymi obiektu zostali bracia Schulz z Lwówka. Wielki park otaczający rezydencję założony został przez inspektora Redera z Bad Muskau. W parku zasadzono rzadkie gatunki drzew, znajdowały się w nim także liczne obiekty malej architektury jak np. niewielka świątynia lub chiński namiot.

W roku 1839 posiadłość nabył pruski generał Olbrich von Natzmer, a jedenaście lat póĽniej właścicielem majątku został królewski generał lejtnant, Anton von Estocq, od którego na początku XX wieku plac nabyła Emma von Kramska z Łodzi. Jeszcze przed rokiem 1914 nowa właścicielka poleciła rozbudować rezydencję zarówno w jej głównej części jak w jej cofniętych skrzydłach bocznych; z czasów tych pozostał do czasów dzisiejszych herb rodziny von Kramska, widniejący na kartuszu zdobiącym frontową ścianę pałacu. Pod rządami Kramstów Maciejowiec rozwijał się; w roku 1925 liczba w wiosce mieszkało ponad 450 osoby, z czego przeważająca większość sięgającą dziewięćdziesiąt cztery procent stanowili ewangelicy. Po rodzinie von Kramsta pozostały pamiątki również w przypałacowym parku, gdzie Emma w roku 1942 wybudowała dla swojej przedwcześnie zmarłej wnuczki mauzoleum w formie niewielkiej jońskiej świątyni. Pani von Kramsta zmarła w tym samym roku , a właścicielem posiadłości stał się jej syn Georg, więziony w tym czasie przez wrocławskie gestapo za pomoc udzielaną Żydom. W listopadzie 1942 roku został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Po dziewięciu miesiącach wykupiony przez rodzinę za trzy i pół miliona reichsmarek wrócił do rodzinnej posiadłości, jednak wycieńczony i schorowany zmarł w wyniku doznanych obrażeń trzy miesiące póĽniej. Pałac w Maciejowcu podobnie jak cały majątek rodzinny Kramstów został skonfiskowany przez nazistów; rezydencja funcjonowala początkowo jako lazaret, następnie zamieszkał tutaj aż do zakończenia II wojny światowej Oshima, ambasador japońskiego cesarza w Niemczech.

Po wojnie pałac stał się budynkiem Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu; w roku 1990 w obiekcie wybuchł pożar, w efekcie którego budynek stracił dach, co stało się bezpośrednią przyczyną jego postępującej dewastacji. Stan ten pogłębił się znacznie w roku 1993, kiedy z powodów ekonomicznych przerwano remont obiektu. W roku 1999 pałac nabył prywatny inwestor, który przeprowadził remontowe w najwyższych kondygnacjach budynku, przykrywając obiekt dachem przeprowadzając we wnętrzach niezbędne prace budowlane. Niewystarczające zabezpieczenie zabytku spowodowało, że pałacem zainteresowali się okoliczni złodzieje i szabrownicy złomu w efekcie czego z pałacowych ścian poznikały liczne elementy metalowe, a drzwi pozbawione zostały ozdobnych klamek. Bardzo ciekawy, nie tylko dla botaników jest park otaczający pałacowy - na terenie tego założenia występują rzadkie i cenne gatunki drzew często unikalnych i występujących na ograniczonym obszarze, nigdzie indziej nie występujący naturalnie. Wokół pałacu w Maciejowcu spotyka się zatem choiny i cyprysy, dęby, magnolie, żywotniki, azalie i perukowce niespotykane w innych miejscowościach Dolnego Śląska. Zdaniem fachowców jest to największe i najbogatsze założenie parkowe w tej części kraju.

za ;