 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście - Stare Miasto › pl. Zamkowy › Zamek Królewski |
1970 , Widok na pozostałości Zamku Królewskiego i Pałac pod Blachą.
yani
+2 głosów:2  Niefortunny trochę ten opis... Decyzję o odbudowie Zamku podjęto dopiero w 1971 roku. 2021-08-24 02:05:34 (4 lata temu)
Widok na początki odbudowy... 2021-08-24 23:19:12 (4 lata temu)
do † ML: Sugerujesz, że to Gomułka jeszcze przed Gierkiem chciał odbudować Zamek? 2021-08-26 00:39:58 (4 lata temu)
do yani: Sugeruję, że zdjęcie jest z połowy (?) lat 70-tych. 😉 2021-08-26 21:49:27 (4 lata temu)
do † ML: W połowie lat 70-tych odbudowa Zamku była już całkiem zaawansowana, a tu nie widać nawet ogrodzenia terenu. Te świeże mury to część Biblioteki Królewskiej, widać je na zdjęciach z drugiej połowy lat 60-tych. Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: edit 2021-08-27 00:19:28 (4 lata temu)
do yani: Nie, nie. Decyzję o odbudowie Zamku podjęto gdy władzę przejął Gierek. A stało się to AD1971 po Grudniu 70. Linki podane przez Ciebie pokazują teren uporządkowany za późnego Gomułki. Wyciągnięto wtedy mury na wysokość 1 m pokazując obrys Zamku a dziedziniec wybetonowano i podparto tzw. okno Żeromskiego stalowymi wspornikami. Bramę Grodzką obmurowano dosyć dawno, ale na tyle starczyło wtedy energii. Po zatwierdzeniu odbudowy cały ten teren tak pięknie uporządkowany został rozorany badaniami archeologicznymi i dopiero po tym rozpoczęto właściwą odbudowę. Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: kor. 2021-08-27 05:27:42 (4 lata temu)
|
|
Na stronie od 2016 maj
10 lat 0 miesięcy 0 dni |
 |
zamki
|
Pierwotnie była to rezydencja książąt mazowieckich, a od XVI wieku siedziba władz I Rzeczypospolitej: króla i Sejmu (Izby Poselskiej i Senatu).
Decyzja Zygmunta III Wazy o przeniesieniu dworu królewskiego na stałe do Warszawy przesądziła o rozbudowie zamku. Projekt włoskich architektów obejmował koncepcję przestrzenną oraz bryłę budynku i zakładał wzniesienie reprezentacyjnego pięciobocznego gmachu z wewnętrznym dziedzińcem o protobarokowych cechach stylowych, opartego na prostopadłych osiach wyznaczonych przez trzy bramy i wieżę mieszczącą schody do apartamentów królewskich.
Po przeniesieniu się dworu do zamku, prace wykończeniowe były kontynuowane - wówczas powstała charakterystyczna fasada zachodnia Zamku z centralną wieżą (łac. Nova Turris Regia) i wieżyczkami narożnymi, klatki schodowe i wystrój kamieniarski (portale bram, boniowane narożniki), nadające architekturze Zamku stylowe cechy baroku rzymskiego. Prace były kontynuowane jeszcze za króla Władysława IV.
W XIX wieku po upadku powstania listopadowego został przeznaczony na potrzeby administracji rosyjskiej. W okresie I wojny światowej rezydencja niemieckiego generalnego gubernatora von Beselera.
Po zakończeniu I wojny światowej i zawarciu traktatu ryskiego z Rosją Sowiecką do zamku wróciło cześć rewindykowanych zbiorów zamkowych, wywiezionych do Rosji przez władze carskie podczas ewakuacji.
Od 1926 do 1939 r. Zamek Królewski pełnił funkcję rezydencji polskiego prezydenta.
We wrześniu 1939 Zamek Królewski spłonął po niemieckich bombardowaniach, a po zajęciu Warszawy przez Niemców dopełniono grabieży niezniszczonych w pożarze dzieł sztuki z obiektu.
Demontowano także posadzki, marmury, rzeźby i elementy kamienne, np. kominki i gzymsy (w pracach wykorzystywano Żydów, którzy pod nadzorem niemieckich architektów prowadzili wewnątrz prace rozbiórkowe).
4 października 1939 Hitler wydał rozkaz wysadzenia Zamku Królewskiego w powietrze, jednak z uwagi na zagrożenie m,in. pobliskiego Mostu Kierbedzia, wcielono go w życie dopiero w czasie powstania warszawskiego, pomiędzy 8 a 13 września 1944.
Po wojnie zwlekano z odbudową, zarówno z przyczyn finansowych, jak i polityczno-propagandowych.
Ostatecznie, decyzja o odbudowie zamku zapadła w Sejmie 20 stycznia 1971, po czym powołano Obywatelski Komitet Odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie. Prace sfinansowano głównie ze składek społecznych i do lipca 1974 r. zamek był gotowy w stanie surowym. W latach 1977-1984 przekazano do eksploatacji kolejne wnętrza i udostępniono zamek publiczności. Prace wykończeniowe trwały jeszcze do 1988.
W 1980 razem ze Starym Miastem odbudowany Zamek Królewski w Warszawie został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Na skutek decyzji konserwatora zabytków, przywrócono oryginalny kolor wschodniej elewacji saskiej (w latach 2012–2013).
Zamek obecnie stanowi pomnik historii i kultury narodowej, pełni funkcje muzealne i reprezentacyjne. Wpisany jest do Państwowego Rejestru Muzeów.
Więcej o Zamku na
Uroczystego otwarcia Zamku dokonano 30 sierpnia 1984 roku, jednak prace wykończeniowe trwały jeszcze kilka lat. Ostatecznym finałem odbudowy było otwarcie w 2009 roku odtworzonych Arkad Kubickiego.
W 1651 królewski płatnerz Wawrzyniec Reffus rozpoczął w miejscu obecnego pałacu budowę jednopiętrowej kamienicy .
Odbudowany po zniszczeniu w 1657 przez wojska Rakoczego budynek został następnie przebudowany w latach 1698–1701 dla podkomorzego wielkiego koronnego Jerzego Dominika Lubomirskiego na pałac z dodaniem południowego skrzydła na nasypie. W latach 1720–1730 został przebudowany w stylu późnobarokowym przez Jakuba Fontanę. Dobudowano wtedy dwa skrzydła boczne, budynek nakryto blachą, której zawdzięcza on swoją nazwę, a elewację frontową ozdobiono czterema korynckimi kolumnami.Taką formę budynek zachował do dziś.
W 1776 pałac został zakupiony przez Stanisława Augusta Poniatowskiego z przeznaczeniem na mieszkania dla dworzan i włączony do zespołu zabudowań zamkowych. Rezydował tam m.in. marszałek wielki koronny Michał Jerzy Mniszech. Skrzydło północne nadbudowano o dwa piętra i połączono z Biblioteką Królewską[3]. W 1794 król przekazał pałac swemu bratankowi księciu Józefowi Poniatowskiemu, który wprowadził się do niego w 1798[2]. Wraz z nim w pałacu zamieszkała jego siostra Maria Teresa z Poniatowskich Tyszkiewiczowa oraz francuska przyjaciółka, Henrietta z Rarbatan hrabina de Vauban. Hrabina mieszkała w pałacu przez 17 lat.
Od 1798 pałac stał się jednym z najsłynniejszych salonów Warszawy, miejscem wystawnych przyjęć, balów i przedstawień teatralnych. Po opuszczeniu w 1806 Warszawy przez wojsko i administrację pruską, książę gościł w nim m.in. marszałka Francji Joachima Murata. Po objęciu w 1807 przez Poniatowskiego stanowiska ministra wojny Księstwa Warszawskiego stał się siedzibą nowego ministra i jego kancelarii.
Po śmierci księcia Józefa Poniatowskiego w 1813 pałac odziedziczyła Maria Teresa z Poniatowskich Tyszkiewiczowa, która w 1820 sprzedała go carowi Aleksandrowi I. W pałacu znalazły się mieszkania i stancje służby zamkowej oraz siedziba urzędów generał-gubernatorów warszawskich.
W 1918 pałac przekazano Ministerstwu Spraw Wojskowych, a od 1920 pełnił funkcję gmachu reprezentacyjnego Rzeczypospolitej[9]. W 1924 w skrzydle południowym zamieszkał Stanisław Przybyszewski.
W latach 1926–1939 w pałacu mieściły się biura Kancelarii Prezydenta oraz mieszkania. W wyniku przebudowy przeprowadzonej w latach 1932–1937 rozebrano dwa piętra nad skrzydłem północnym i przywrócono wysoki dach obniżony w połowie XIX wieku.
W czasie II wojny światowej korpus główny i południowe skrzydło pałacu zostały spalone przez Niemców. Pałac został odbudowany w latach 1948–1949 według projektu Stanisława Barana. W skrzydle ulokowano Archiwum Główne Akt Dawnych.
W latach 1951–1988 pałac był siedzibą naczelnego architekta m.st. Warszawy. W 1988 został przekazany Zamkowi Królewskiemu.
W latach 2004–2008 pałac został poddany remontowi, konserwacji, rewitalizacji i dostosowany do funkcji muzealnych i edukacyjnych. Stałymi ekspozycjami są wystawa kobierców wschodnich Fundacji Teresy Sahakian (skrzydło południowe) oraz pokoje na pierwszym piętrze poświęcone księciu Józefowi Poniatowskiemu. W 2011 udostępniono zwiedzającym Apartament Poniatowskiego, w którym książę mieszkał w latach 1798–1813.
Od strony zamku budynek posiada dwie kondygnacje, natomiast od strony skarpy wiślanej cztery. Dach korpusu głównego jest czterospadowy z lukarnami, natomiast dachy skrzydeł bocznych są płaskie.
Swą nazwę pałac zawdzięcza nietypowemu w tamtych czasach pokryciu blachą miedzianą, aczkolwiek wcześniej w II poł. XVIII wieku był pokryty dachówką, co uwiecznił na swoim obrazie Bernardo Belotto zwany Canaletto.
Ważniejsze pomieszczenia
Klatka schodowa
- Westybul Górny
- Salon
- Pokój Adiutanta
- Kancelaria Sztabowa
- Kancelaria Wojenna
- Pokój Sypialny
- Przedpokój Książęcia
- tzw. Loża Masońska – piwnica o wymiarach 14 x 5 metrów z II poł. XVII wieku nakryta sklepieniem kolebkowym z sześcioma lunetami. We wnękach znajdują się figury kamienne m.in. Zeusa, Herkulesa, Aresa, Demeter, Ateny oraz starca z brodą i koroną na głowie. Nie ma jednak żadnych dowodów na to, że piwnica pełniła funkcje loży masońskiej. Mogła służyć do przechowywania wina.
Obiekt "Wiadukt Trasy W-Z" obejmuje odcinek Alei "Solidarności" od wylotu tunelu Trasy W-Z do Mostu Śląsko-Dąbrowskiego. Ten fragment alei pełni funkcję dojazdu do mostu na Wiśle i ze względu na ukształtowanie terenu w całości poprowadzony jest na nasypie z wbudowanym wiaduktem nad łącznikiem pomiędzy ulicami Grodzką i Nowy Zjazd oraz wiaduktem nad ciągiem Wybrzeże Kościuszkowskie - Wybrzeże Gdańskie.
Na placu znajduje się kolumna króla Zygmunta III Wazy z 1644, najstarszy i symboliczny dla miasta pomnik (dzieło Clemente Molliego). We wschodniej pierzei placu stoi bryła zrekonstruowanego po zniszczeniach II wojny światowej Zamku Królewskiego, rezydencji książąt mazowieckich, a następnie królów Polski i wielkich książąt Litwy z XVI-XVIII wieku, zbombardowanej i wysadzonej w powietrze przez hitlerowców w czasie II wojny światowej. W roku 1949 plac został połączony schodami ruchomymi z nowo powstałą Trasą W-Z. Przebiegający pod placem Zamkowym tunel Trasy W-Z oraz jej wiadukt (prowadzący do mostu Śląsko-Dąbrowskiego) powstały w miejscu zniszczonego w czasie działań wojennych wiaduktu Pancera, w latach 1844-1864 stanowiącego zjazd z placu nad Wisłę, później pełniącego funkcję łącznika Krakowskiego Przedmieścia z I Mostem na Wiśle i prawobrzeżną częścią miasta. W roku 1907 wiadukt zmodernizowano na potrzeby obsługi tramwajów elektrycznych, które pojechały nim niecały rok później.
Plac ten był widownią wielu dramatycznych scen z historii Polski. Odbywały się tutaj manifestacje patriotyczne, w okresie poprzedzającym wybuch powstania styczniowego. 27 lutego 1861 od kul rosyjskich poległo pięciu powstańców. 8 kwietnia 1861 roku pięć rot piechoty i dwa szwadrony jazdy rosyjskiej (w sumie około 1300 ludzi), dowodzone przez generała Stiepana Aleksandrowicza Chrulewa dokonały tutaj krwawej masakry cywilnej ludności Warszawy, w wyniku czego zginęło ponad 100 osób.
Aleja "Solidarności" - jedna z głównych arterii w Warszawie, w przybliżeniu jest tożsama z Trasą W-Z. Zaczyna się od skrzyżowania z ul. Radzymińską, przechodzi mostem Śląsko-Dąbrowskim do centrum i kończy się przy skrzyżowaniu z ul. Młynarską. Po drodze krzyżuje się m.in. z następującymi ulicami:
Szwedzka
Targowa
Jagiellońska
gen. Andersa (plac Bankowy)
Jana Pawła II
Żelazna
Na całej swojej długości jest to dwujezdniowa szeroka ulica, o minimum dwóch pasach ruchu w każdą stronę. Wyjątkiem jest odcinek pomiędzy placem Bankowym a ulicą Jagiellońską - tam aleja \"Solidarności\" staje się jednojezdniowa, ale nadal ma dwa pasy ruchu dla obu kierunków (jeden pas zajmują tory tramwajowe, ruch samochodów po nim jest zakazany). W godzinach szczytu jest mocno zakorkowana. Na prawie całej długości przebiega środkiem torowisko tramwajowe.
Obecna nazwa poświęcona jest NSZZ \"Solidarność\". Podczas dwudziestolecia międzywojennego jej poszczególne odcinki nosiły nazwy: Wolska, Leszno, Tłomackie, Nowy Zjazd, Zygmuntowska, po wojnie zaś cały ciąg nazwano aleją Świerczewskiego. Od 1991 nosi obecną nazwę na cześć związku zawodowego \"Solidarność\".
Pierwszy odcinek ulicy wytyczono po stronie praskiej w 1862 na przedłużeniu linii kolei petersburskiej pod nazwą Aleksandrowska na cześć cara Aleksandra II Romanowa, łącząc ją z wiaduktem Feliksa Pancera, nazwanego Nowym Zjazdem po wybudowaniu Mostu Kierbedzia. Znaczna szerokość ulicy Aleksandryjskiej uwzględniała ruch kołowy i przebieg projektowanej przez Most Kierbedzia linii kolejowej łączącej Dworzec Petersburski z Dworcem Wiedeńskim, jednak z linii tej zrezygnowano na skutek zbyt dużego spadku skarpy wiślanej, a ruch między dworcami przejęła kolejka konna. Kolejka ta posiadała jeden tor z mijankami i trasa przebiegała Aleksandrowską, Nowym Zjazdem, Krakowskim Przedmieściem, Królewską, Marszałkowską do al. Jerozolimskich.
Tymczasem po drugiej stronie Wisły początkowy fragment dzisiejszej ulicy stanowiąc oś jurydyki Leszno nosił nazwę ulicy Leszno przechodząc w rejonie Placu Bankowego w Tłomackie. Ulica Leszno biegła do rogatek wolskich i dalej dzisiejszy przebieg ulicy w kierunku Woli pokrywał się z ulicą Wolską.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę ulicę po stronie praskiej przemianowano na Zygmuntowską, która to nosiła do roku 1954, gdy zmieniono ją na al. gen. Karola Świerczewskiego.
CC-BY-SA 3.0 Polska