Ulica idąca od Prostej do Żytniej. Przeprowadzona przed 1770 i sięgająca od Pańskiej do Leszna, w tym roku otrzymała nazwę Wronia, zaliczaną do tzw. nazw ptasich, jak pobliskie Gęsia, Kacza, Orla. W XVIII w. zabudowana była tylko przy rogach Ogrodowej, Chłodnej i Grzybowskiej drewnianymi domami i dworkami oraz browarami, których na początku XIX w. było 5. W tym czasie między Łucką i Pańską Wronia biegła jako wąska droga wśród glinianek i zarośli, na pozostałym odcinku szła wśród ogrodów. Przy skrzyżowaniu z Krochmalną utworzył się mały placyk. W czasach Królestwa Kongresowego zabudowano ją między Grzybowską i Ogrodową przeważnie po stronie zachodniej, nieparzystej, domami drewnianymi i murowanymi. Odcinek między Prostą i Łucką biegł łukiem wygiętym ku wschodowi. Jako ulica peryferyjna szła wśród pól i ogrodów i pozostała nie brukowana przez znaczną część XIX w. Dopiero w 1864 wybrukowano ją kamieniem polnym. Przed 1875 została przedłużona na południe do Srebrnej, a ok. 1880 w kierunku północnym do Żytniej. Przed 1875 zabudowana była od Leszna do Łuckiej przeważnie domami murowanymi, a od Siennej do pl. Witkowskiego (późn. Kazimierza Wielkiego) szła wśród pól uprawnych. W 1. 1880-1904 zabudowana była kamienicami o brzydkich fasadach i o licznych mieszkaniach, przeważnie nie skanalizowanych, oraz niewielkimi fabrykami. Zamieszkiwała ją głównie ludność robotnicza, zatrudniona w fabrykach Woli; podczas rewolucji 1905 W. była terenem akcji bojowych. W 20-leciu międzywojennym zabudowa nie uległa większym zmianom. Podczas ostatniej wojny zwłaszcza w 1944, została zniszczona prawie całkowicie, z wyjątkiem domu przy narożu Pańskiej. W 1948 przecięła ją trasa W-Z. Część ruin wyburzono, w 1969 zachowały się jeszcze fragmenty murów ze śladami kul po egzekucjach hitlerowskich.

Źródło: