Z powstaniem niniejszej kapliczki związana jest historia, która według ustnego przekazu, głosi iż jeden z francuskich żołnierzy armii napoleońskiej ok. 1813 r. pozostawił jednemu z gospodarzy na przechowanie znaczną sumę pieniędzy i zobowiązał go do wybudowania kapliczki, gdyby nie udało mu się wrócić po depozyt.Kapliczka powstała u schyłku XIX w.,w 1890 r. i przedstawia powszechny wówczas specyficzny typ kapliczki słupowej, której formę należy uznać za rodzaj regionalizmu. Cechą charakterystyczną jest ekspozycja ceglanego budulca, styl neogotycki, układ dwukondygnacyjny oraz charakterystyczne symetryczne „wcięcie” (przewężenie) między kondygnacjami. Za najstarszy przykład tej formy można właśnie uznać kapliczkę przy rondzie. Występują tu wyżej opisane cechy, nie są one jednak tak jednoznaczne, jak w obiektach młodszych. Spotykamy tu charakterystyczne wcięcie, obiekt jest jednak bardziej przysadzisty, otynkowany, a odniesienia do gotyku sprowadzają się do ceglanych sterczyn zakończonych metalowymi krzyżami. W zwieńczeniu elewacji frontowej występuje trójkątny szczyt. We wnętrzu znajduje się drewniana figura św. Jana Nepomucena chroniącego od powodzi i śmierci przez utonięcie, która nosi wyraźne cechy barokowo-ludowe.