Budowę świątyni w tej miejscowości zarządził w 1579 roku biskup ewangelicki Johannes Wigand. Prace zakończono w 1591 roku. Kościół przebudowano w 1770 roku, a dwa lata później dostawiono do niego wieżę dzwonniczą. Całość wyremontowano i odnowiono w XIX wieku. Po 1945 roku świątynię przejęła ludność napływowa wyznania katolickiego. W 1958 roku powołano tu samodzielną parafię.
Jest to kościół orientowany, salowy, wzniesiony na rzucie prostokąta z kamienia polnego, otynkowany. Nosi cechy gotyku i baroku. Po stronie zachodniej usytuowano kwadratową wieżę dzwonniczą ozdobioną blendami i zamkniętą czterospadowym dachem krytym dachówką. W jej przyziemiu znajduje się kruchta w przyziemiu,. Druga kruchta znajduje się po stronie południowej, a od północy – zakrystia. Korpus nawowy podzielony został dużymi oknami witrażowymi, zamkniętymi łukiem odcinkowym. Szczyt wschodni rozczłonkowano pięcioma półokrągło zamkniętymi wnękami. Całość przykryto dachem dwuspadowym z dachówki. Wnętrze nawy przykryto pozornym (drewnianym) sklepieniem kolebkowym, wspartym na drewnianych filarach. W nawach bocznych zastosowano strop płaski.
W kościele zachowało się szereg cennych elementów wyposażenia. Ołtarz główny pochodzi z 1600 roku i znajduje się w nim płaskorzeźba św. Anny Samotrzeciej z około 1520 roku. Ambona, ozdobiona korynckimi kolumienkami, główkami aniołków i figurami świętych została wykonana w 1630 roku. Jest tutaj także mosiężna misa chrzcielna, ławka kolatorska Mikołaja Bogaczewskiego i fragmenty rzeźbionych stall (użyte wtórnie w nowych ławkach) – wszystkie z XVII wieku. Do zakrystii wiodą drewniane, zdobione drzwi z datą 1591.
Niegdyś w kościele znajdował się portret epitafijny rodziny miejscowego pastora ewangelickiego, Jana Sartoriusa z 1710 roku. Po 1945 roku epitafium przeniesiono do plebani, natomiast w 1960 roku przekazano go do Muzeum Mazurskiego w Olsztynie.
Na wieży znajdował się natomiast dzwon z 1604 roku. W 1943 roku został on zdemontowany z przeznaczeniem na cele wojenne. Uniknął jednakże tego losu i w dniu dzisiejszy znajduje się w Quakenbruck na terenie Niemiec. Za: