Nie jest znana dokładna data powstania cmentarza, jednak z dokumentów kościelnych wynika, że już w 1837 wymagał rozszerzenia. Obwiedziony był wówczas jedynie parkanem. 

W 1846  zanotowano, że cmentarz został odrestaurowany, jest w dobrym stanie, ale musiała być to raczej opinia nieco na wyrost, bo już sześć lat później ogrodzenie wymagało naprawy.

W 1891 wykonano kamienne ogrodzenie z trzema bramami wejściowymi. Trudno ocenić jak długo prztrwało, jednak podczas II wojny światowej w 1942 cmentarz ma z dwóch stron mur nowy, z trzeciej rozsypuje się, a z czwartej jest parkan. Być może wynika to z faktu, że w czasie dwudziestolecia wojennego cmentarz został mocno rozszerzony w kierunku północnym. Następny fragment muru od strony wschodniej rozszerzonego cmentarza wybudowano w 1978

i zrobiono przy nich bramkę w miejscu łączenia starego i nowego muru. Ów stary fragment muru ostatecznie upadł i w roku 1982 do głównej bramy wejściowej (od strony kościoła) wybudowano z białej cegły ostatni fragment cmentarnego muru.

Cmentarz jednak był nieuporządkowany. Ksiądz Koścień wspomina: „niepodzielony na kwatery, bez alejek, zachowywany chaotycznie, bez planu

i porządku daje niechlubne świadectwo o braku poczucia ładu i estetyki miejscowej ludności i duszpasterzy”.

Dopiero w roku 2001 przystąpiono do melioracji całego cmentarza, wycięto resztę drzew, które groziły zawaleniem i zniszczeniem pomników, wyremontowano kaplicę Zbijewskich, przystosowując ją na kaplicę przedpogrzebową, wykonano dojazdową bramę od strony południowej i wreszcie wykonano nowy ozdobny parkan oraz bramę wejściową od strony cmentarza przykościelnego. Przy okazji usunięto przylegającą do tego parkanu zdewastowaną kostnicę, w której jeszcze w latach sześćdziesiątych urządzono salkę katechetyczną. Dokoła muru posadzono świerki.