Koloruj
 | Polska › woj. śląskie › Chorzów › Centrum › ul. Parkowa › Górnośląski Park Etnograficzny › Zespół pasterski z Brennej › Chałupa groniowa z Brennej |
Lata 1960-1965 , Chałupa groniowa z Brennej.
Ze strony
4elza
+1 głosów:1  Datowanie intuicyjne, ewentualana korekta mile widziana. 2021-09-06 05:31:22 (4 lata temu)
fantom
+3 głosów:3 do 4elza: Słup z elektryką w takiej chałupince jak ta, wskazuje na lata powojenne. Np 60-70 te. 2021-09-06 08:44:52 (4 lata temu)
Eugeniusz S.
+1 głosów:1 do fantom: W Brennej w 1959 był już prąd na pewno. 2021-09-06 19:26:29 (4 lata temu)
Woj11
+2 głosów:2 do Eugeniusz S.: Dokładniej elektryfikacja rozpocząła się w 1958 roku (info ze strony gminy). 2021-09-06 19:45:05 (4 lata temu)
|
|
Na stronie od 2019 luty
7 lat 3 miesiące 5 dni |
Chałupa zbudowana z grubych jodłowych bali łączonych w narożach na rybi ogon i na nakładkę, nakryta dachem gontowym, półszczytowym, o konstrukcji krokwiowo-jętkowej. Uwagę zwracają niewielkie, czteroszybkowe okienka (nieotwieralne) znajdujące się tylko w ścianach izb mieszkalnych. Pomieszczenia gospodarcze doświetlają jedynie małe otwory wycięte w belkach zrębu.
Szeroka sień przelotowa dzieli budynek na dwie części: po jednej stronie mieści się izba kurlawa zwana też czorną i izbeczka, po drugiej położona jest komora i chlew (dla bydła rogatego i kur) z wejściem tylko od podwórza. W sieni wykonywano prace stolarskie i gospodarskie, m.in. dokonywano omłotów i przygotowywano paszę dla zwierząt. Za izbą kurlawą znajduje się mniejsza tzw. izbeczka, bez pieca, z podłogą z desek. Stoją tu: łóżko, w którym spały dorastające dziewczęta, W komorze po przeciwnej stronie sieni przechowywano naczynia klepkowe, narzędzia oraz magazynowano żywność.
Muzeum Górnośląski Park Etnograficzny w Chorzowie – skansen znajdujący się na terenie Parku Śląskiego (dawniej Wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku im. gen. Jerzego Ziętka), nieopodal Stadionu Śląskiego i Centrum Handlowego AKS. Park etnograficzny posiada blisko 70 zabytkowych drewnianych obiektów architektury wiejskiej i małomiasteczkowej. Obszar skansenu wynosi 22 ha.
Budowa obiektu trwała 11 lat, a pierwsze obiekty (wiatrak z Grzawy i spichlerz z Warszowic) przeniesiono na teren parku już w 1964. Obecnie na 22 hektarach znajduje się ponad 70 zabytkowych obiektów z regionu.
Zgromadzone zabytki budownictwa ludowego pochodzą z pięciu podregionów Górnego Śląska (beskidzkiego, podgórskiego, pszczyńsko-rybnickiego, przemysłowego i lublinieckiego) oraz regionu Zagłębia Dąbrowskiego.
Obiektem scalającym poszczególne części ekspozycji jest pochodzący z XVIII w. kościół św. Józefa Robotnika z Nieboczów, podobnie jak spichlerze dworskie, plebański i chłopskie oraz niektóre budynki z Beskidu Śląskiego, większość pozostałych zabytków pochodzi z połowy XIX w.
W sierpniu 2018 nastąpiły zmiany w dyrekcji Górnośląskiego Parku Etnograficznego. Szefem chorzowskiego skansenu został Artur Madaliński.
Górnośląski Park Etnograficzny znajduje się na szlaku architektury drewnianej woj. śląskiego.
Pierwszy pomysł powstania muzeum etnograficznego pojawił się w 1938, jednak wybuch wojny uniemożliwił jednak jego realizację. W 1952, podczas Walnego Zjazdu Polskiego Towarzystwa Ludoznawczego w Katowicach zaproponowano, by na terenie powstającego WPKiW stworzyć skansen. W 1963 Krakowskie Biuro Projektowe opracowało jego ostateczną koncepcję, a rok później projekt zatwierdzono i rozpoczęto jego realizację. Zakładał on m. in. uformowanie wzniesienia w celu wiarygodnego przedstawienia podregionu podgórskiego. Oficjalne otwarcie nastąpiło w maju 1975 roku.
____________________________________________________________________
/p>