Meczet zbudowany został na przełomie XIX i XX wieku, prawdopodobnie w 1873. Dokumentacja historyczna nie zachowała się, ale taką datę odkryto w 2005 podczas kapitalnego remontu ścian budynków na futrynie drzwi wejściowych. Świątynia powstała po pożarze wcześniejszego meczetu osadników tatarskich, który miał być zlokalizowany w pobliżu zabytkowego cmentarza położonego we wschodniej części wsi, a istniejącego prawdopodobnie od XVIII w., a być może nawet od XVII wieku.

Podczas II wojny światowej meczet został zdewastowany przez hitlerowców, którzy urządzili w nim szpital polowy. Po 1945 meczet kilkakrotnie przechodził drobne remonty. Pojawiły się plany rozbudowy, lecz konserwator zabytków nie zgodził się na rozbudowę.

W 2003 przeprowadzony został remont dachu; zmieniono wtedy dach blaszany na gontowy. w 2005 przeprowadzono remont generalny. Został on zrealizowany przy pomocy środków finansowych:

* Ministerstwa Kultury w ramach programu operacyjnego "dziedzictwo kulturowe", priorytet 1: "Rewaloryzacja zabytków nieruchomych i ruchomych;
* Funduszu Kościelnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji
* Urzędu Marszałkowskiego Województwa Podlaskiego
* sponsorów prywatnych i
* budżetu Muzułmańskiej Gminy Wyznaniowej Bohoniki.

Jest to prosta budowla drewniana o kubaturze 460 m³[2] zbudowana na planie prostokąta o wymiarach 11,49 m x 8,03 m.

Meczet podzielony jest na trzy części: męską i żeńską (zgodnie z wymogami islamu) oraz wspólny przedsionek, w którym zostawia się obuwie. Większa część - męska - od mniejszej - damskiej - oddzielona jest drewnianą szczeliną z poziomym szczeliną, zasłoniętą przejrzystą firanką pozwalającą obserwować przebieg nabożeństwa w części kobiecej. W części męskiej znajduje się powiększająca powierzchnię dla wiernych galeria wsparta na dwóch słupach. Oba pomieszczenia moją osobne wejścia ze wspólnego przedsionka z półkami na obuwie.

Najważniejszą częścią sali męskiej jest mihrab - wnęka wskazująca kierunek Mekki oraz minbar - kazalnica, używana w czasie południowej piątkowej modlitwy (w tym meczecie odbywa się raz w miesiącu).

Zgodnie z wymogami religii muzułmańskiej w meczecie nie ma żadnych wizerunków, a na zdobionych motywami pnącej winorośli (tzw. arabeską) ścianach zawieszono jedynie muhiry (cytaty wersetów z Koranu po arabsku). Podłogę meczetu wyłożono dywanami.

Meczet nie posiada minaretu, a jedynie cebulowato zakończoną kopułę ze złoconym półksiężycem. Drewniane ściany zewnętrzne pomalowane były na zielono[4]. Budynek przykryty jest czterospadowym dachem namiotowym krytym gontem. Z zewnątrz i wewnątrz wyłożony jest deską szalunkową (obecnie lakierowaną), od wewnątrz - lakierowaną.

Wejście do meczetu wyłożone jest polbrukiem. Działka na której zbudowano meczet ma powierzchnię 44 arów, porośnięta jest lipami, klonami i topolami i ogrodzona metalową siatką. Brama wejściowa ma kształt półkolisty, jest koloru zielonego i jest zawsze otwarta. Przy meczecie znajdują się w ziemi fundamenty po niezrealizowanej rozbudowie meczetu. Pod ziemią mieszczą się przeciwpożarowe zbiorniki wodne.

Meczet obejrzeć można codziennie dzięki uprzejmości opiekującej się nim polskiej Tatarki. Pani Eugenia Radkiewicz oprowadza turystów po świątyni, po czym siada zwykle na schodach minbaru i opowiada o tym, jak król Sobieski wynagrodził Tatarów, o tym jak się modlą, w co wierzą i według jakich nakazów islamu postępują polscy muzułmanie.

Naprzeciwko meczetu znajduje się dom pielgrzyma, w którym można zanocować.

Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]