Pod koniec XII w., książę śląski Bolesław I Wysoki wybudował w Oleśnicy Małej zamek myśliwski z kaplicą. W 1227 r. miejscowość tę przekazano zakonowi templariuszy, którzy rozbudowali tu swoją siedzibę. Pierwotna, murowana i kryta gontem kaplica, znajdująca się na miejscu obecnego holu głównego, została przekształcona w kościół klasztorny, gdzie sprowadzono relikwie m.in. św. Jadwigi. W 1312 r. papież Klemens V rozwiązał zakon templariuszy, a ich dobra w 1314 r. przekazał joannitom. Posiadłość w Oleśnicy Małej była największą siedzibą tego zakonu na Śląsku, do czasu sekularyzacji w 1810 r. 

W 1642 r., w wigilię św. Wawrzyńca wojska szwedzkie spaliły założenie klasztorne. Zostało wówczas zrabowane złote i srebrne wyposażenie kościoła, zniszczono przenośny ołtarzyk  (tzw. „portatyl”) z relikwiami w ołtarzu głównym.

W 1706 r. pożar zniszczył zamek, folwark oraz część wsi. W dużym stopniu spłonął także kościół, którego w późniejszym czasie już nie odbudowano. W latach 1706-1711 na świątynię przystosowano południowe skrzydło pałacu. Kościół został zniszczony w 1945 r., a odbudowano go w latach 50. XX w.

Budowla jest murowana, jednonawowa ze sklepieniem kolebkowym. Od północnej strony kościoła znajdują się zakrystia i kaplica pogrzebowa. Świątynia ma barokowy wystrój: ołtarz główny z obrazem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (na którym w lewym dolnym rogu dostrzec można pałac w Oleśnicy Małej), dwa ołtarze boczne, figurę św. Krzysztofa, polichromowaną drewnianą figurę św. Antoniego, ambonę oraz prospekt organowy.

za :