Rosyjski Garnizon w Chełmie - koszary 65 Moskiewskiego Pułku Piechoty i 66 Butryskiego Pułku Piechoty - szczególne znaczenie dla rozwoju Chełma pod koniec XIX w. miała budowa Kolei Nadwiślańskiej z otwarciem w Chełmie stacji kolejowej w 1877 r. i związany z tym wzrost militarnego znaczenia miasta - władze carskie zapoczątkowały wówczas budowę dużych obiektów wojskowych strategicznie oddalonych od miasta i od dworca kolejowego leżącego za miastem, ulokowanych przy przeciwległych drogach - na Pilichonkach na przecięciu głównych szlaków komunikacyjnych (drogi lubelskiej z linią kolejową) ulokowano wielki kompleks koszarowy, a po drugiej stronie miasta przy drodze Hrubieszowskiej w sąsiedztwie lasu „Borek" ulokowano równie wielki jak na owe czasy szpital wojskowy dla 250 pacjentów.

W 1880 na Pilichonkach rozpoczęto budowę wojskowych stajni i maneży dla formacji kawaleryjskich, a następnie kompleksu koszarowego dla blisko 5-tysięcznego garnizonu wojskowego (Chełm wtedy nie liczył jeszcze nawet 10 tys. mieszkańców). Od 1889 r. stałą dyslokację do Chełma otrzymały 65 Moskiewski Pułk Piechoty i 66 Butryski Pułk Piechoty, a następnie także Dowództwo 17 Dywizji Piechoty. W latach 1901-08 przy koszarach u zbiegu drogi lubelskiej z drogą trąbakowską, wzniesiono okazałą cerkiew św. Aleksieja, Piotra, Iona i Filipa na cześć cara Mikołaja II dla upamiętnienia jego pobytu w Chełmie. Po utworzeniu guberni chełmskiej w 1912 r. rejon na północ od koszar wybrano też na lokalizację reprezentacyjnej dzielnicy gubernialnej, której budowę rozplanowaną na osi cerkwi (wzdłuż przyszłej Szpitalnej) rozpoczęto w 1914 r. od Pałacu Gubernatora, Urzędu Gubernialnego oraz m.in. sądów, banku, gimnazjum, szkoły, jednak dokończenie ich przekreślił wybuch I-wojny. Po wojnie dwa pierwsze zaadaptowano na potrzeby szpitala miejskiego i związanej z nim szkoły (dziś Medyczne Studium Zawodowe), a rozpoczęte budowy pozostałych rozebrano, by pozyskać materiał budowlany dla miasta. Po drugiej wojnie obiekt koszar zajmował Chełmski Oddział Wojsk Ochrony Pogranicza, następnie Nadbużańska Brygada Wojsk Ochrony Pogranicza, a od 1991 użytkuje go Nadbużański Oddział Straży Granicznej.