Kalwaria Krzeszowska jest druga pod względem wielkości w Sudetach po wambierzyckiej. Powstała z inicjatywy opata Bernarda Rosy w latach 1672 – 1678, ale były to wówczas prawdopodobnie drewniane kaplice z obrazami Michała Willmanna i jego pracowni. W latach 1703 – 1717 stare kaplice zostały zastąpione murowanymi, ufundowanymi przez opata Daniela Geyera. Wówczas także wytyczono obecny przebieg Drogi Krzyżowej od kościoła klasztornego do Betlejem i z powrotem. W 1738 r. dostawiono jeszcze do Mauzoleum Piastów Świdnickich kaplicę Marii Magdaleny, umieszczając w niej 32 stację „Grobu Pańskiego”. Kaplica ta stanęła na miejscu znacznie starszej, XV – wiecznej, z której zachowały się prawdopodobnie jakieś relikty.
Większość stacji ma formę kapliczek słupowych, z wnękami na obrazy, zwieńczonych trójkątnymi tympanonami. Kaplice były wyposażone dawniej w obrazy Willmanna i cenne dzieła sztuki. Obecnie w większości pozbawione wystroju i częściowo zrujnowane, chociaż w ostatnich latach niektóre odrestaurowano. Z cenniejszych na uwagę zasługują : „Wieczernik” w postaci prostokątnej kaplicy domkowej, nakrytej namiotowym dachem; „Betlejem” w postaci małego kościółka o rozczłonkowanej bryle i układzie przestrzennym; „Dom Annasza i Kajfasza” – domkowa, nakryta 4- spadowym dachem; „Dom Piłata” – najokazalsza, na rzucie kwadratu, nakryta dachem namiotowym, z dostawionymi od południa „Świętymi Schodami”; „Podjęcie Krzyża” – domkowa na rzucie kwadratu z kopulastym dachem; „Spotkanie z Matką Boską” – domkowa na rzucie kwadratu, nakryta dachem namiotowym. Kaplice XXIII – XXXII znajdują się w obrębie zabudowań klasztornych.


(M. Staffa – „Słownik geografii turystycznej Sudetów”. Tom 8. Wydawnictwo I – BIS. Wrocław 1997)