Zamek zbudował król Kazimierz Wielki, choć wielce prawdopodobna jest teza, że w tym samym co zamek miejscu znajdowało się wcześniej grodzisko pochodzące z czasów pierwszych Piastów. Długosz pisał, że król przekazał zamek zaraz po wybudowaniu (rok 1370) Janowi Zaklice, kanclerzowi Królestwa Polskiego. Kolejny z tego rodu - Hieronim Zaklika w 1508 sprzedał swe włości wraz z zamkiem Mikołajowi Kijeńskiemu. Do 1944 właściciele obiektu zmieniali się jeszcze kilkakrotnie; ostatnim z nich był Roman Cichocki.

Ruiny, w ramach których zachowały się zaledwie fragmenty murów północno – wschodniego skrzydła,  położone są na wyniosłym cyplu o dość stromych zboczach, na prawym brzegu rzeki Opatówki, mniej więcej w połowie odległości pomiędzy Sandomierzem i Opatowem.

Zamek miał plan prostokąta niewiele odbiegającego od kwadratu, o powierzchni 1100 m2. Wjazd prowadził poprzez most nad fosą i bramę. Skrzydła mieszkalne, wzniesiono z kamienia łamanego (są na nim ślady tynku) – jedno na wprost bramy, a drugie na prawo od niej, ograniczały nieduży prostokątny dziedziniec wewnętrzny. Budynki miały jednotraktowy układ pomieszczeń i wysokość trzech kondygnacji. W przyziemiu znajdowały się tylko otwory strzelnicze, ale wyżej były już duże okna w rozglifionych, przesklepionych od wewnątrz wnękach.

Zapewniały one zamkowym komnatom dobre doświetlenie. Resztkowo zachowane obramowania okien są wykonane z ciosanego wapienia janikowskiego. Budynek nie miał gzymsów z kamienia ciosanego, a jedynie z cegły przyciosywanej, wykończony miejscowym, bardzo twardym piaskowcem.