Kościół zbudowany został w 4 ćw. XIXw. Dokładna data budowy nie jest znana, gdyż akta dotyczące w/w budowli nie zachowały się. Budowę sfinansowała parafia kościoła katolicko-apostolskiego, powstała w mieście w 2 poł. XIXw. Możliwe jest, iż projekt kościoła wykonał stargardzki architekt Ludwig Braatz I, który w 1863r. zaprojektował bardzo podobną w formach katolicką świątynię p.w. św. Józefa, zlokalizowaną w obrębie murów miejskich a zniszczoną w 1945r. Kościół apostolski zlokalizowano poza obrębem murów Starego Miasta na przedmieściu za Bramą Wałową, zwanym do 1945r. Przedmieściem,,Luizy". Przedmieście to istniejące już od czasów średniowiecza, zostało gruntownie przekształcone w 2 poł. XIXw. W tym okresie zostały wytyczone nowe kwartały i ulice położone na zachód od historycznego przebiegu ulicy Nadbrzeżnej. Działka kościelna wytyczona została w kwartale zawartym pomiędzy ul. Nadbrzeżną (1. Schiffer Str.), ul. Ogrodową (Gartengasse) i ul. Kochanowskiego (Klappholz Str). Wzniesiony na tej działce kościół był pięcio - przęsłową budowlą z pięciobocznym prezbiterium obudowanym w przyziemiu prostokątną zakrystią. W latach trzydziestych wnętrze przebudowano wydzielając w dwóch zachodnich przęsłach odrębną kaplicę poprzez postawienie ściany działowej wykonanej w konstrukcji ryglowej. Na zewnątrz elewacje wydzielonej w ten sposób kaplicy otynkowano. Kaplica użytkowana była najprawdopodobniej przez inną gminę wyznaniową. W czasie II wojny światowej kościół szczęśliwie ocalał. W 1959r. został przekazany przez Państwo parafii kościoła polsko-katolickiego. Parafia stargardzka p.w. Przemienienia Pańskiego erygowana została w 1959r. Poświęcenia kościoła dokonal biskup prof. dr. Maksymilian Rode. Kaplica przyległa do kościoła od strony zachodniej, przekazana została w użytkowanie miejscowej gminie baptystów i gminie zjednoczonego kościoła ewangelicznego (ob. kościoła zielonoświątkowego). Obie gminy użytkowały kaplicę do początku lat osiemdziesiątych. W 1984r. kaplica ta została rozebrana. Pozostał kościół polsko-katokicki. Zbudowany w stylu neogotyckim. Po erygowaniu parafii polsko-katolickiej w 1959r. wnętrze kościoła przystosowano do potrzeb nowej liturgii. W 1980r. w czasie powodzi, wnętrze kościoła zostało zalane wodą, do 0,5 m. Efektem zalania wnętrza było silne zawilgocenie posadzki i ścian obwodowych. W 1984r. ks. Krzysztof Groszak przystąpił do remontu kościoła. W okresie tym wybudowano dwa zachodnie przęsła kościoła t.j. kaplicę użytkowaną przez baptystów i kościół zielonoświątkowy, wraz z ryglową ścianą dzielącą wnętrze na dwie części. Na miejscu tej ściany postawiono nową masywną ścianę betonową. We wnętrzu wymieniono posadzki na betonowe. W oknach wymieniono drewniane ramy na żeliwne. Wymieniono też pokrycie dachu nawy z dachówki ceramicznej na cementową. Prace prowadzone systemem gospodarczym, nie zostały udokumentowane. W tym samym roku gmina baptystów i zielonoświątkowców rozpoczęła budowę nowej kaplicy, którą odsunięto o kilkanaście centymetrów od zach. ściany kościoła. Po postawieniu fundamentów prace przerwano z uwagi na nieprzebadanie gruntu.

(Wojtek W.S za Ośrodek Dokumentacji Zabytków)