Na terenie pofortecznym należącym do Skarbu Państwa ulokowano osiedle dla bezrobotnych i bezdomnych o nazwie Annopol. Był to największy tego typu obiekt w Warszawie. Początki osiedla to rok 1927, było ono rozbudowywane do 1933. W 41 barakach o różnej konstrukcji osiedlono 810 rodzin, razem 3329 osób. Na terenie kolonii znajdował się wodociąg, kilka latarni gazowych, powstał tu także drewniany kościółek św. Marii Magdaleny. W jednym z 16 murowanych baraków znajdowało się 20 mieszkań jednoizbowych o powierzchni 17,25 m kwadratowych i o sionce o powierzchni 1,02 m kw każde. Środek osiedla stanowił plac Annopolski, a jedną z głównych ulic była Inowłodzka. W 1938 w 113 barakach mieszkało ok. 11–12 tys. ludzi. W 1944 osiedle częściowo uległo zniszczeniu w czasie walk o Pragę, rozebrane w latach 50. XX wieku, choć ostatnie baraki rozebrano dopiero w 1968 w czasie budowy osiedla na Bródnie.