dDworek zbudowany około 1930 r., wg projektu Witolda Pokrowskiego, dla Zofii i Gustawa Zahrtów, obecnie własność Bujalskich i Rutkowskich. Gustaw Zahrt był aptekarzem warszawskim, właścicielem apteki na rogu ulicy Chłodnej i Wroniej, pomagający Żydom z getta. Z kolei Zofia Zahrt była najlepszą przyjaciółką Zofii Nałkowskiej. Budując dwór jeden z pokoi przeznaczyła właśnie dla Nałkowskiej. Słynna pisarka okres okupacji spędziła w Adamowiźnie, gdzie napisała „Więzły życia”. Jej niecodzienna metoda pracy wymagała absolutnej ciszy i skupienia, a gościnny dom państwa Zahrtów był do tego odpowiedni.

Dworek został skomponowany w duchu tzw. „stylu dworkowego”, o wyraźnych cechach klasycyzmu. Murowany z cegły, otynkowany, parterowy, podpiwniczony z mieszkalnym poddaszem, nieregularny, na planie wydłużonego prostokąta z wystawkami w elewacji ogrodowej i bocznej. Od frontu portyk o dwóch kolumnach toskańskich zwieńczony trójkątnym frontonem. Od ogrodu dwukolumnowy portyk przeszklony podtrzymujący balkon przed wystawką. Układ wnętrz dwutraktowy, przekształcony; z ganku frontowego wejście do prostokątnej sieni ze schodami na poddasze. Dach łamany z powiekami, kryty dachówką. Otoczenie dworku zdewastowane.

źródło: