Dwór wzniesiony w dwudziestoleciu międzywojennym dla rodziny Jackowskich (w 1930 r. Należał do Jerzego Jackowskiego). Skomponowany w duchu tzw. “stylu dworkowego” o cechach baroku i klasycyzmu. Zamierzony jako budynek na planie wydłużonego prostokąta, dziewięcioosiowy, z ośmiobocznymi alkierzami na narożach oraz z czterokolumnowym portykiem toksańskim zwieńczonym barokowym frontem, nakryty łamanym dachem. Wzniesiono powrotnie tylko część sześcioosiową z portykiem i z jednym alkierzem, pozostała część miała tylko fundamenty. Po 1945 r. Zdewastowany, od niedawna własność pianisty Marka Drewnowskiego, który pojął restaurację części istniejącej i budowę zamierzonej. Częściowo murowany z cegły, częściowo drewniany o konstrukcji słupowej, otynkowany. Parterowy, podpiwniczony, z mieszkalnym poddaszem i z piętrową częścią poprzedzoną przez portyk. W elewacji ogrodowej trójboczny występ, na którym taras przed wystawką zwieńczoną barokowym szczytem (analogiczny występ i wystawka przewidziane w części zamierzonej). Układ wnętrza dwutraktowy z prostokątną sienią za portykiem mieszczącą klatkę schodową z galeryjką. Dach łamany, nad alkierzem szpiczasty, kryty dachówką. Pozostałość parku krajobrazowego