Zabrzańska dzielnica Zaborze należała do istniejącej już w 1305 r., oddalonej o ok. 3 km, parafii św. Jana Chrzciciela w Biskupicach. W latach 1870-71 wzniesiono na Zaborzu kaplicę pw. NMP Niepokalanie Poczętej, jako wotum za ocalenie od zarazy w 1869 r. Nowo wybudowaną kaplicę poświęcono 3 maja 1871 r. Parcelę pod budowę kaplicy przekazał w darze hrabia Henckel von Donnersmarck. W 1875 r. Zaborze liczyło już prawie 8500 mieszkańców. Zaistniała wówczas potrzeba wybudowania kościoła. Z inicjatywy kuratusa z Rudy, ks. Teofila Schöneicha, w latach 1884-85 wybudowano neogotycką świątynię pw. św. Franciszka z Asyżu. Nowy kościół został poświęcony 29 listopada 1885 r. przez dziekana z Bielszowic, ks. Jana Hrubego. W następnym roku erygowano parafię, a 6 maja tego samego roku kard. Jerzy Kopp dokonał konsekracji kościoła. Pierwszym proboszczem parafii św. Franciszka z Asyżu w Zabrzu został inicjator budowy kościoła, ks. Teofil Schöneich. Również z tej parafii decyzją władz świeckich z 1946 r. wysiedlono poza granice kraju ówczesnego proboszcza, ks. Józefa Benneka. Za:

Ulica Wolności w Zabrzu (dawniej Kronprinzenstrasse), główna ulica miasta, biegnąca od granicy zachodniej miasta z Gliwicami do wschodniej z Rudą Śląską. Jedna z najdłuższych ulic w Polsce. Ulica stanowiąca główną arterię rozwijającego się miasta na początku XX w. Przy ulicy Wolności mieściło się (lub mieści do tej pory) kilka najważniejszych zakładów przemysłowych, między innymi Kopalnia Zabrze (Kopalnia Królowa Luiza), Browar Zabrze, Huta Redena (obecnie zakłady Powen SA). Przy ulicy Wolności znajdują się także trzy kościoły. Na całej długości wzdłuż ulicy biegnie linia tramwajowa, z torowiskiem w jezdni lub poza nim. W centrum ulica wyłączona z ruchu kołowego stanowi reprezentacyjny deptak miejski, połączony z placem Wolności. Zabudowa ulicy Wolności jest zróżnicowana. Najbardziej zwarta w części śródmiejskiej, z kamienicami z przełomu XIX i XX w.

Źródło: [ Wikipedia]. Autorzy: [ Wikipedyści]. Licencja: [ CC-BY-SA-3.0].