Zlokalizowano tutaj zespół osad i cmentarzysk Gotów z okresu rzymskiego (koniec II w. – koniec IV w. po Chr.), a badania w tej miejscowości dały podstawę dla wyróżnienia „grupy masłomęckiej”. Odkrycia dokonano w 1977 roku. Osada (stan. 8-9) uważana jest za największą w Kotlinie Hrubieszowskiej, i mogła pełnić funkcję „stolicy” grupy masłomęckiej. Najważniejsze są jednak zakończone już wykopaliska (1978-2002) na cmentarzysku na stanowisku 15 (pole Mazurów) założonym na planie rombu z narożnikami skierowanymi ku stronom świata. W jego centrum znajdował się plac wolny od grobów, ze „świętą studnią” i „przechowalnią zwłok”. Groby uszeregowane były po stronie zachodniej na osiach NW-SE, po wschodniej na łukach biegnących z zachodu na północny-wschód. Obiekt był najpewniej niegdyś ogrodzony. U schyłku starożytności (połowa IV w.) na południe od centrum, na zniwelowanych grobach powstał ciałopalny cmentarz warstwowy, na planie koła o średnicy 13 m, ze stojącą w nim małą budowlą słupową. Poniżej niego zidentyfikowano warstwę utworzoną przez rozbite szklane i gliniane naczynia oraz porozrzucane elementy odzieży. Odkryto 536 grobów: w tym cząstkowe, inhumowane, ciałopalne i zwierzęce. Stwierdzono wielokrotne otwieranie mogił w celach rytualnych. Zmarli chowani byli w komorach grobowych, w trumnach kłodowych i skrzyniowych, w rytualnych łodziach oraz bez pojemników. W grobach standardowo znajdowały się naczynia, ozdoby i części stroju oraz grzebienie. Najbardziej znane zabytki to: fibule z kabłąkiem w kształcie kaczek, złota blaszka z wyobrażeniem twarzy mężczyzny, rzymskie puchary szklane, amulet z ludzkiej kości udowej, naszyjnik ze złotym zapięciem z grobu nr 300. Na cmentarzysku zlokalizowano też pochówki kobiet sarmackich, z charakterystycznymi elementami ich stroju.Badaniami kierował Andrzej Kokowski oraz: Sylwester Czopek (1978), Brygida Rutkowska, Urszula Kurzątkowska (1979-1985), Beata Buczek (1986-1988), Marta Stasiak (1989-1997), Monika Gładysz (1998-2002)..

Za