W latach 1688-1748 stanął zupełnie nowy, pyszniący się dojrzałym, bogatym barokiem kościół pw. św. Filipa Neri i św. Jana Chrzciciela. Jego nawa z prezbiterium mają łącznie 44 m długości, szerokość transeptu to niemal 30 m, a kopuła sięga na wysokość 45 m. Wnętrze świątyni może pomieścić 3,5 tys. osób. W jednej ze scen filmu Hubal do kościoła wypełnionego wiernymi wkraczają w szyku, stukając obcasami i szczękając oporządzeniem, żołnierze z oddziału majora Dobrzańskiego "Hubala". Wydarzyło się to w czasie rezurekcji wielkanocnej w 1940 r.

Wnętrze kościoła ozdabiają wspaniałe freski autorstwa franciszkanina Adama Swacha. W głównym ołtarzu znajduje się obraz Matki Bożej Świętorodzinnej, który trafił do Studzianny ok. 1657 r. Przedstawia scenę znaną ze sztychu francuskiego mistrza grafiki Jakuba Callota. Obraz namalował nieznany artysta flamandzki lub niemiecki. Chroni go metalowa płyta, odsłaniany jest tylko podczas nabożeństw. Postacie Matki Bożej, św. Józefa i Jezusa okrywają sukienki dekorowane złotem, perłami i cennymi kamieniami. Na ścianach prezbiterium widać gabloty z wotami. Osobliwym darem złożonym w podzięce za wybawienie z tureckiej niewoli są kajdany galernika. Wiszą na lewo od ołtarza, przy wejściu do zakrystii.

W pomieszczeniu na zapleczu ołtarza urządzono Muzeum im. ks. Jana Zbąskiego. Warto w nim zobaczyć dary, jakie zostawił w Studziannie triumfator spod Wiednia, król Jan III Sobieski. Są nimi wykonany ze złota i kryształu polowy ołtarzyk oraz zdobyczny turecki kobierzec.

polskaniezwykla.pl

Zespół składa się z klasztoru pochodzącego z 2. poł. XVIII w. oraz barokowego kościoła wzniesionego w latach 1688-1724 na planie krzyża. Jest to jeden z najpiękniejszych barokowych kościołów województwa łódzkiego. Nie zachowały się informacje o projektancie świątyni, przypuszczalnie był nim Włoch Franciszek Solari. Gospodarzami kościoła i klasztoru byli filipini. Świątynia stylem nawiązuje do kościoła św. Anny w Krakowie. Na przecięciu bardzo szerokiej nawy głównej i transeptu umieszczona jest kopuła. Wystrój wnętrza pochodzi z późnego baroku. Szczególnie ważna jest polichromia z 1726 roku autorstwa ojca Adama Swacha, uzupełniana w końcu XVIII wieku. W głównym ołtarzu znajdują się rzeźby ewangelistów i cudowny obraz Matki Boskiej Studziańskiej. W 1974 roku kościół podniesiony został do rangi bazyliki mniejszej.

Kościół trzynawowy, złożonej z nawy głównej i dwu niższych naw bocznych, przeciętych transeptem zwieńczonym kopułą na oktagonalnym bębnie która ma rozpiętość równą całej szerokości nawy i mniejszymi bliźniaczymi kopułami nad kaplicami opinającymi korpus od południa i północy. Nawę Bazyliki przykrywa sklepienie kolebkowe z lunetami, w którym gurty akcentują podział na przęsła. Kaplice mają również sklepienie kolebkowe (założone na osiach prostopadłych do osi nawy), a pomieszczenia zakrystii sklepione są krzyżowo. Podział poszczególnych elementów przestrzeni wewnętrznej kościoła podkreślają zwielokrotnione pilastry z głowicami dźwigające belkowanie i wydatny gzyms.

Wnętrze Bazyliki uderza swoją wielkością i może pomieścić około 3000 ludzi.

Do Bazyliki przylega wybudowany w tym samym czasie co świątynia klasztor w kształcie odwróconej litery "L". W jej części znajduje się Dom Rekolekcyjny i Dom Pielgrzyma na ok. 50 miejsc.

Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]