 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródmieście - Powiśle › ul. Nowy Zjazd › Wiadukt Pancera |
Lata 1910-1920 , Wiadukt Pancera i nieistniejąca kamienica Nowy Zjazd 7.
Kavikvs
 2009-12-16 23:02:16 (16 lat temu)
Dziekuję:)) 2009-12-16 23:08:29 (16 lat temu)
|
|
Na stronie od 2008 grudzień
17 lat 4 miesiące 29 dni |
 |
wiadukty i estakady
|
Wiadukt Pancera w Warszawie (dawniej Nowy Zjazd) – wiadukt w Warszawie łączący plac Zamkowy i most Kierbedzia, wzniesiony w 1846, zburzony w 1944.
Zbudowano go w 1846 roku, według projektu Feliksa Pancera. Była to konstrukcja o siedmiu łukowych sklepieniach, wykonanych z cegły, wspartych na sześciu filarach i dwóch przyczółkach.
Na wiadukcie znajdowały się tory tramwajowe, które następnie przechodziły na most Kierbedzia.
Wiadukt został wysadzony po powstaniu warszawskim. Wycofujące się wojska niemieckie wysadzając przedostatni filar spowodowały zawalenie dwóch sąsiadujących przęseł.
Po wojnie istniały plany odbudowy wiaduktu, jednak zrezygnowano z nich, przewidując znaczący wzrost ruchu pieszego i samochodowego, co byłoby niebezpieczne dla placu Zamkowego i Starego Miasta. Pod placem Zamkowym przebito tunel trasy W-Z i wiadukt Pancera stał się niepotrzebny. Pojazdy obecnie zjeżdżające z mostu Śląsko-Dąbrowskiego (zastąpił on most Kierbedzia) wjeżdżają wprost do tunelu pod Placem Zamkowym.
Jedynym ocalałym elementem wiaduktu jest tablica upamiętniająca fakt jego budowy. Można ją znaleźć na placu Zamkowym, tuż obok fragmentów poprzednich trzonów Kolumny Zygmunta. Znajduje się na niej napis w językach rosyjskim i polskim.
U zbiegu z ulicą Garbarską (przy rynku mariensztackim) w latach 1910–1911 wzniesiono ogromną kamienicę Matiasa Taubenhausa. W momencie budowy była to najwyższa kamienica w Warszawie: miała 9 pięter. Została zaprojektowana najprawdopodobniej przez Henryka Stifelmana i Stanisława Weissa. Projekt powtarzał rozwiązania z kamienicy pod numerem 3 (np. mostek łączący kamienicę z wiaduktem na wysokości 3. piętra). Budową tego „niebotyku” kierowali inżynierowie Próchniewski i Reinberg. W okresie międzywojennym usunięto wieżyczkę wieńczącą jedną z osi budynku od strony Nowego Zjazdu. Dach budynku został spalony w czasie powstania warszawskiego, mury zewnętrzne i większość stropów przetrwała. Mimo że kamienica nadawała się do szybkiej odbudowy, na początku 1949 roku, w związku z budową trasy W-Z, została rozebrana jako niepasująca do koncepcji nowego Mariensztatu