Rynek Staromiejski w Stargardzie (d. Markt) - jeden z głównych placów miasta, stanowi centrum życia lokalnego od połowy XIII wieku.
Rynek jest obecnie największym skupiskiem cennych zabytków w mieście, znajdują się tu: Kolegiata Mariacka, Ratusz miejski, Odwach oraz barokowe kamieniczki. Po II wojnie światowej Rynek (podobnie jak duża część miasta) utracił swój pierwotny wygląd. Najpiękniejsze kamienice np. Loewen Aphoteke z 1487 czy kamienica wzorowana na fasadzie ratusza zostały zastąpione budynkami z wielkiej płyty.
W 1874 roku w centralnej części placu ustawiono pomnik Germanii - ku czci żołnierzy poległych w wojnie francusko-pruskiej. Monument został rozebrany jeszcze przed wybuchem wojny przez narodowych socjalistów.
Od średniowiecza do zakończenia II wojny światowej plac pełnił funkcje targowe wraz z okolicznymi Rynkami: Solnym, Mięsnym, Drzewnym stanowił miejskie centrum handlowe. Na początku XX wieku ulokowane były w Rynku agencja ubezpieczeniowa, bank, hotel, zakład kolonialny, restauracja, apteka, dom mody i in.
W planach rewitalizacji miasta do końca br. przewiduje się zamknięcia dla ruchu kołowego Rynku Staromiejskiego wraz z ulicami przyległymi. Przebudowana ma być płyta placu, zbudowane podziemne szalety, fontanna, i pozostała mała architektura.
Z Rynku wychodzi 5 ulic: Grodzka ( w dwóch kierunkach d. Poststr. i Radestr.), Mieszka I (d. Pyritzerstr.), Mariacka (d. An der Marienkirche) oraz Kramarska (d. Krammerstr.). Za

Po przejęciu władzy przez NSDAP w 1933 r. policja stargardzka została podzielona na ochronę, ochronę, policję drogową i porządkową, podzielona na dwa komisariaty policji w ratuszu i na dworcu kolejowym (Barnimstraße) z policją liczącą 32 funkcjonariuszy, z dobrze znane czako (cylindryczne nakrycie głowy przypominające hełm noszone przez policję po 1918 r.) z kokardą. Ponadto w domu przy Markt 14 na parterze znajdował się wydział kryminalny z 7 funkcjonariuszami, w ratuszu wydział handlowy z kontrolą żywności i cen oraz policja targowa z 4 doświadczonymi policjantami. Policja administracyjna składała się z 2 inspektorów miejskich. W 1937 r. szefem starogardzkiej komendy policji, której obszar obejmował obecnie dzielnicę miasta i osiedla Giesenfelde oraz Jägerhof, był nadinspektor policji Sandleben. Zadania policyjne od 1933 r. były w mieście bardzo zróżnicowane i jeszcze bardziej skomplikowały się w związku z przejęciem politycznym. „Reichsführer SS" został teraz także najwyższym szefem policji w całym kraju. Partia NSDAP coraz bardziej starała się ingerować w czysto policyjny obszar odpowiedzialności w naszym mieście. Na początku Druga wojna światowa, wprowadzenie reglamentacji żywności, dóbr konsumpcyjnych, zaciemnienie, zakaz słuchania zagranicznych rozgłośni radiowych, zawyżanie cen, gromadzenie zapasów i wiele innych rzeczy dodatkowo obciążyło działalność policji.(Wojtek W.S)

Gr. Mühlenstr. (ul. Kazimierza Wielkiego). Przed wojną ulica liczyła 42 numery. Między Ratuszem i kościołem NMP mieścił się dawny Rynek Mięsny. Mieściła się tutaj szkoła dla dziewcząt (Städtische Höhere Mädchenschule) usytuowanej pod nr 1. Obok niej znajdowała się straż pożarna, a pod nr 6 swój zakład miał zegarmistrz Johann Kersten. W kolejnej kamienicy podczas pobytu w Stargardzie w 1809 r. mieszkali król pruski Fryderyk Wilhelm III oraz królowa Luiza. Pod nr 8 w murach gotyckiej, mieszczańskiej kamienicy znajdowała się w tym czasie restauracja Alberta Hellera, a w kamienicy z nr 9 na parterze mieścił się sklep z towarami żelaznymi Adolfa Zantza (firma L. F. Zantz). W ofercie sklepu było zapewne także oświetlenie, skoro taka właśnie dekoracja widoczna jest w witrynie.. zlokalizowane były firmy o różnorodnej działalności usługowo-handlowej. Były to m.in.: browary, sklepy metalowe, odzieżowe, kolonialne, a także restauracje. Po lewej stronie widzimy Ratusz – siedzibę władz miejskich. W głębi, w środku, stojąca przy skrzyżowaniu z ul. Kramarską kamienica nr 41, w której był sklep z tkaninami i pasmanterią Maxa Löwenthala. Po prawej ciąg kamienic od nr 8 do 12. W zabytkowej kamienicy nr 8 na parterze była restauracja Alberta Hellera, a pod nr 9 sklep żelazny Adolfa Zantza. Pomiędzy numerami 10 i 11 znajdowała się nieistniejąca już Baderstr., z charakterystycznymi łukami rozpiętymi pomiędzy ścianami kamienic. Dalej w kamienicy nr 11 była piekarnia Emila Winklera, a w kamienicy nr 12 sklep kolonialny firmy A.W.T. Vogel. (MAH Stargard) W.S