starsze
nowsze
1
1+
2-
2
2+
3-
3
3+
4-
4
4+
5-
5
5+
6-
6
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 3 głosy | średnia głosów: 6
Skomentuj zdjęcie
Rok 1933. Zdjęcie to jedna z pocztówek z serii Witkowskiego, który jest autorem. Witkowski był właścicielem sklepu radiowego w Bielsku, a fotografowaniem zajmował się hobbistycznie.
2021-11-27 22:12:12 (4 lata temu)
do Woj11: Obecną nazwa muzeum to Muzeum Obojga Narodów w Bielsku Podlaskim Oddział Muzeum Podlaskiego w Białymstoku
2021-11-27 22:25:46 (4 lata temu)
mag
Na stronie od 2010 maj
15 lat 11 miesięcy 9 dni
Dodane: 27 listopada 2021, godz. 22:03:48
Rozmiar: 1160px x 1800px
6 pobrań
1154 odsłony
6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia mag
Obiekty widoczne na zdjęciu
ratusze
Architekt: Jan Sękowski
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: 1776-1780
Dawniej: Ratusz

Murowany późnobarokowy ratusz w Bielsku Podlaskim wzniesiony został najprawdopodobniej na miejscu zniszczonego przez pożar drewnianego XV-wiecznego ratusza. Jego fundatorką była Izabela Branicka, starościna bielska i kasztelanowa krakowska, żona Jana Klemensa Branickiego. Projektantem był nadworny architekt Branickich - Jan Sękowski. Budowę bielskiego ratusza rozpoczęto w roku 1776, zakończono ostatecznie na początku 1780r. Wzniesiony został na rzucie prostokąta ze ściętymi narożnikami. Czterospadowy dach, sfazowany nad ściętymi narożnikami, pokryty jest dachówką esówką i zwieńczony niewielką wieżą zegarową o rzucie kwadratu, nakrytą obeliskowym blaszanym hełmem. Na jego szczycie znajduje się blaszana forma w kształcie owada z datą 1779. Ratusz bielski jest jednym z najpiękniejszych późnobarokowych ratuszy w Polsce.

W pierwszej połowie XIX wieku do elewacji frontowej dobudowano kolumnowe podcienia, a środkowy otwór okienny zamieniono na otwór drzwiowy. W okresie międzywojennym powstały dwie wnęki konchowe na wschodniej i zachodniej ścianie pomieszczenia znajdującego się na piętrze. W jednej z nich jest zachowane do dziś malowidło przedstawiające białego orła w złotej koronie na czerwonym tle. W roku 1942 Niemcy zlikwidowali w elewacji frontowej kolumnowe podcienia oraz zmienili rozstaw otworów okiennych - trzy środkowe zgrupowano obok siebie i zamieniono je na porte - fenetre ze wspólnym balkonem. Przebudowano wnętrze piętra wznosząc nowe ścianki działowe.

Nieznane jest przeznaczenie poszczególnych pomieszczeń w ratuszu z czasów jego powstania. Wiadomo, że w XIX wieku mieścił się tutaj sąd powiatowy, hauptwachta i kilka sklepów. W okresie przed II wojną światową i w latach powojennych północną części parteru ratusza zajmowały sklepy. W latach 50. i 60. XX wieku w ratuszu miała siedzibę Miejska Rada Narodowa, Urząd Stanu Cywilnego, Biuro Notarialne oraz Biblioteka Publiczna. Na przełomie lat 70. i 80. gmach poddano pracom remontowym i konserwatorskim. Zrekonstruowano pierwotny wygląd budynku oraz układ wnętrz. 15 października 1984 roku otwarto tu nowy Oddział Muzeum Podlaskiego w Białymstoku - Muzeum w Bielsku Podlaskim.



Źródło:

/p>
ul. Mickiewicza Adama
więcej zdjęć (133)
Dawniej: Hindenburgstrasse
Zacznijmy od głównej ulicy Bielska - Mickiewicza. Zawsze odgrywała wiodącą rolę w życiu miasta, choć obecną nazwę nosi dopiero od 90 lat:

- Wcześniej zmieniała się ona wielokrotnie - przyznaje Katarzyna Sołub, historyk z bielskiego oddziału Muzeum Podlaskiego.

W dodatku różne jej części miały oddzielne nazwy.

Opis królewski z 1779 roku mówi, że główna część ulicy w pobliżu ratusza (od dzisiejszej Kazimierzowskiej do 11 Listopada) nazywała się Rynek. Około 1880 roku zmieniono ją na Szeroko-Rynkową, a w 1912 roku na Bagrationowską. Na niemieckiej pocztówce z 1916 roku główna ulica Bielska to Hindenburgstrasse.

Nazwa Mickiewicza pierwszy raz pojawiła się w 1920 roku i przetrwała do dziś z dwiema przerwami:
- podczas okupacji radzieckiej była ulicą Lenina
- podczas okupacji niemieckiej - Heinrich von Plauenstrasse.

Północna część ul. Mickiewicza (od Kazimierzowskiej w kierunku Narwi) najpierw nosiła nazwę Litewskiej, a później Staroruskiej.

Z kolei południowa część (od ul. 11 Listopada do dzisiejszego przejazdu kolejowego) zwana była Zalubecką, potem Boćkowską, a później kolejno: Maryjną, znów Boćkowską i Michajłowską.