W dolnej części Walimia, przy ulicy Wyszyńskiego 86, istnieje do dziś budynek, w którym pierwotnie znajdowały się bielarnia i farbiarnia. Budynek wzniesiono w roku 1783, a w XIX w. przebudowano, przystosowując wyższe kondygnacje na cele mieszkalne. Zachowały się przy nim fragmenty kanału doprowadzającego wodę technologiczną, a w progu drzwi w elewacji tylnej wgłębienie umożliwiające odprowadzanie nadmiaru wody używanej do bielenia i farbowania tkanin. Bielarnia i farbiarnia posiadały napęd wodny, a koło wodne umieszczone było w niewielkiej przybudówce przy budynku.

Budynek dawnej bielarni i farbiarni wzniesiono z cegły, a na fragmentach parteru z kamienia polnego, i otynkowano. Jest to obiekt czterokondygnacyjny, na planie zwartego prostokąta, kryty płaskim dachem ze znacznie wysuniętym okapem.

Fasada zwrócona w kierunku ulicy Wyszyńskiego jest siedmioosiowa, symetrycznie kształtowana. Otwór wejściowy ujęty jest obramieniem z piaskowca, zamkniętym pełnym łukiem z dekoracyjnym zwornikiem i widocznymi w nim inicjałami „C.S.” Część wejściową akcentują dwie lizeny murowane i otynkowane, wsparte na konsolach, biegnące od gzymsu międzypiętrowego nad parterem przez całą wysokość elewacji, przedzielane gzymsami podokiennymi. W dolnej partii lizeny są ozdobione tynkowymi płycinami. Pole nad wejściem między lizenami również wypełnia prostokątna płycina. Okna w osi środkowej mają profilowane tynkowe obramienia i są podkreślone tynkowymi gzymsami nadotworowymi. Pozostałe otwory okienne są pozbawione dekoracji architektonicznej. Okna w pierwszej i drugiej kondygnacji tej samej wielkości, w trzeciej – mniejsze, zbliżone do kwadratu, a w czwartej – małe, prostokątne.



Żródło: "Walim. Dzieje i krajobraz kulturowy sudeckiej osady włókienmiczej" pod red. Jana Kęsika Wrocław 2015