Wieżę widokową ustawiono na wzniesieniu o wysokości 417 m npm, znajdującym się na południe od wsi, na terenie parku pałacowego, którego właścicielem w latach 1872-1891 był tajny radca handlowy Emil Becker. On też zlecił budowę wieży i ja sfinansował. Projekt budowli w maju 1874 r. opracowała jeleniogórska spółka projektowo-budowlana „Lange & Hoffmann”. Zapewne wykonując ścisłe wytyczne projekt nawiązywał do toskańskich, średniowiecznych wież, z charakterystycznym pasem pseudomachikuł u podstawy balustrady tarasu oraz w nawiązaniu do form elewacji toskańskiego Quattrocenta. Z kolei elewacja wieży i niektóre detale architektoniczne utrzymano w stylu neoklasycyzmu.
Wieża stanęła w 1875 r. Wzniesiono ją na planie kwadratu, którego boki u podstawy liczą 5,96 m. Dwie pierwsze kondygnacje wykonano z kamienia, a pozostałe trzy z cegły. Całość ma ponad 24 m wysokości. Na szczycie znajdował się blisko 6-metrowy maszt dla wieszania flagi państwowej. Prawdopodobnie wciągano ją tam – poza dniami świąt państwowych – wówczas, gdy wieża była otwarta. Nie miała ona bowiem opiekuna na stałe przebywającego w jej wnętrzu. Mieszkał on w pobliskim folwarku, udostępniając klucze do wieży na życzenie turystów, lub dyżurując czasem w jej dolnej kondygnacji. Wejście na szczyt wiodło wewnętrzną klatką schodową, zaczynającą się jednak dopiero od I piętra. Na nie można się zaś było dostać jedynie po schodach zewnętrznych.
Dnia 6 lipca 1979 r. wieża została wpisana do rejestru zabytków pod nr 539/J. Jednak nie ustrzegło jej to przed dewastacją. Dziś pozostała z niej tylko ruina; bez schodów i dachu z pustymi „oczodołami” okien, pomazanymi farbą murami, zanieczyszczonymi i zarośniętymi krzakami.

Źródło: Ivo Łaborewicz „Maciejowa. Zarys dziejów i opis krajoznawczy.” Maciejowa 2006