Murowany z cegły obiekt z nasypem ziemnym przykrywającym strop zlokalizowany w szyi lunety. Otrzymał regularny kształt, złożony z zestawionego ze sobą prostokąta i dwukrotnie szerszego półkola, którego cięciwa jest przedłużeniem muru szyjowego (plan „grzybka”). Redita pełniła funkcję śródszańca lunety, jej budowli koszarowo-magazynowej oraz kaponiery szyjowej i proto-tradytora. Elewacje zwieńczone są kamiennym gzymsem oraz kamiennymi boniowaniami na narożach. Część półkolista pierwotnie oddzielona była od dziedzińca lunety obmurowana fosą. W środkowej partii elewacji posiada trzy strzelnice armatnie ze strzelnicami karabinowymi po bokach do obrony dziedzińca. Z obu ich stron usytuowano po jednej strzelnicy moździerzowej w postaci dużego, półkoliście zamkniętego otworu do prowadzenia stromotorowego ostrzału przedpola ponad wałem lunety, a dalej po jednej furcie z półkoliście zamkniętym otworem wejściowym wewnątrz półkoliście zamkniętej niszy ze strzelnicami karabinowymi po bokach, od których prowadziły przerzucone przez fosę mostki. W dwukondygnacyjnej prostokątnej części boczne elewacje posiadają na górnym poziomie po dwie pary strzelnic armatnich do ostrzeliwania międzypól, a na dolnym poziomie po trzy strzelnice armatnie i zespół strzelnic karabinowych do ostrzału fosy szyjowej lunety. Na górnej kondygnacji w elewacji szczytowej umieszczono prostokątny otwór bramny ujęty w historyzujący portal, do którego prowadzi ceglany most, który w dolnej części pełni rolę kaponiery grodziowej ze strzelnicami karabinowymi. Przedłużenie kaponiery stanowi poterna – tunel łączący pierwotnie dolna kondygnację redity z fosą frontu poligonalnego. We wnętrzu prostokątnej części na obu poziomach występują sklepione pomieszczenia w układzie dwutraktowym skomunikowane przejściem na osi. W części półkolistej przylegające do zewnętrznej ściany filary wydzielają siedem przęseł gdzie środkowy filar mieści spiralne schody prowadzące na dolny poziom części prostokątnej. W sklepieniach umieszczono haki do wymiany luf przy stanowiskach artyleryjskich i do obsługi szybu transportowego pośrodku części prostokątnej. Budowla ukończona w 1837 r. posiadała pierwotnie dwukondygnacyjną działobitnię o murowanej przeciwskarpie. W latach 60. XIX wieku zdjęto drugą, wystającą ponad dach kaponiery kondygnację i przykryto całość wspólnym nasypem ziemnym.

Opis na podstawie Gminnej Ewidencji Zabytków