Kościół zbudowali w stylu późnobarokowym wg toruńskiego projektu Ephraima Schrögera w połowie XVIII wieku protestanci, którym w wyniku tumultu toruńskiego w 1724 roku odebrano kościół Mariacki - dotąd główny kościół protestanckiego Torunia. Smukła wieża kościoła została dobudowana dopiero w końcu XIX wieku.
Od 1945 r. jest to kościół katolicki, a jednocześnie akademicki założonego w 1945 roku Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, najstarszej i największej uczelni w północnej Polsce, prowadzony przez księży Jezuitów.
Wnętrze kościoła niestety uległo zmianom (usunięto kilka elementów) w 1945 roku, po przejęciu przez Jezuitów. Dziś, po pożarze wnętrza i spaleniu się m.in. cennych organów z XVIII wieku w 1989 roku (od 2005 roku organy w odbudowie), podziwiać możemy m.in.:
- rokokowy ołtarz główny z połowy XVIII wieku, dzieło mistrza toruńskiego Jana A. Langenhahna, nawiązuje do ołtarza głównego Kościele Mariackim. Po obu stronach ołtarza znajdowały się rokokowe płyty nagrobne wybitnych burmistrzów Torunia przedrozbiorowego: Klosmanna i Gieringa, usunięte po II wojnie światowej przez Jezuitów,
- piękne drzwi intarsjowane na osiach naw bocznych przy prezbiterium, przedstawiające sceny męczeńskiej śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Drzwi te są przykładem wysokiego poziomu toruńskiego intarsjowanego stolarstwa artystycznego,
- rokokowa ambona z połowy XVIII wieku,
- podwieszony od spodu do chóru organowego obraz na płótnie Jezus uciszający burzę na jeziorze Genezaret z drugiej połowy XVIII wieku.
- polichromie ścienne barokowe z poł. XVIII w.

Źródło:

RYNEK STAROMIEJSKI
Niemal kwadratowy plac (109x104 m) stanowił od około połowy XIII w. aż do początków XX w. centrum życia publicznego Torunia. Był nie tylko głównym węzłem komunikacyjnym miasta, ale razem ze stojącym na nim ratuszem oraz urządzeniami targowymi pełnił wielorakie funkcje handlowe, gospodarcze, administracyjne, sądowe i reprezentacyjne. Na rynku ogłaszano też wyroki, wykonywano egzekucje, a w południowo-wschodnim narożniku aż do 1809 r. stał pręgierz. Obok znajdowała się jedna z wielu miejskich studzienek z bieżącą woda.
W dni targowe rynek był wielkim placem handlowym, a poszczególne jego części miały ustalone tradycyjnie funkcje. Oprócz stałych urządzeń handlowych w ratuszu, a więc sukiennic, ław chlebowych i kramów, w części południowej rynku (naprzeciwko Dworu Artusa) ulokowany był targ rybny, a przy południowym rogu pierzei wschodniej - targ warzywny.
W najbardziej reprezentacyjnej części zachodniej rynku, zwanej placem turniejowym organizowano nie tylko turnieje i parady, ale również miejskie i kościelne imprezy okolicznościowe oraz uroczystości natury państwowej. Tutaj witano też znamienitszych gości, np. wielkich mistrzów i królów, którym władze miasta i mieszkańcy składali przysięgę na wierność. Na przykład 28 V 1454 r. odbyła się ceremonia złożenia przez rycerstwo i mieszczan miast ziemi chełmińskiej z Toruniem na czele, hołdu monarsze polskiemu Kazimierzowi Jagiellończykowi.
W tym samym miejscu odsłonięte 22 III 1904 r. pomnik cesarza Niemiec Wilhelma I (dłuta Ernesta Hertera), zabrany przez wycofujące się oddziały niemieckie w 1919 r. Niebawem, bo już 18 I 1920 r., witano tu uroczyście polskich żołnierzy, a trzy dni później z balkonu ratusza przemawiał gen. Józef Haller, dowódca wojsk przejmujących Toruń z rąk niemieckich.