W miejscu budynku Domu Opieki Społecznej istniała szkoła, a następnie Dworek Archidiakoński W latach 1685-98 następuje połączenie parceli: archidiakońskiej i wikariuszy. W ich miejsce wystawiono drewniany dworek dla archidiakona Lubelskiego. W 1775 na miejscu starego, powstaje nowy, drewniany dworek dla ks. Trembińskiego, archidiakona lubelskiego w 1809 roku cała nieruchomość kupuje J. Gruszecki. Półniej przechodzi w ręce Ostrowskich. Następnym właścicielem jest W. Wodziński, potem Suseccy, Radkiewicz, M. Wilczyńska, która sprzedaje nieruchomość wraz z dworkiem-Schronisku dla Nauczycielek im. W. Michelisowej. W latach 1912-13 rozebrano dworek i wybudowano kamienicę z przeznaczeniem na siedzibę schroniska. Po 1918 roku wzniesiono III piętrową kamienicę. W 1963 roku budynek przeszedł na własność Skarbu Państwa, mieści się nim Państwowy Dom Pomocy Społecznej dla Dorosłych nr.2 w Lublinie. Obiekt murowany z kamienia wapiennego i cegły, otynkowany. Budynek pięciokondygnacyjny posiada dwie kondygnacje piwnic. Dach dwuspadowy o konstrukcji drewnianej. Przy północno-zachodnim narożniku- wykusz, Klatka schodowa-dwubiegowa. Okna 1,2,3 skrzydłowe i 1,2,6 dzielne. Drzwi 1 i2 dwu skrzydłowe. Budynek posiada układ dwudzielny, pięciotraktowy. Elewacja frontowa: zachodnia , pięciokondygnacyjna . I kondygnacja w formie boniowania, o prostokątnych oknach. Parter oddzielony od piętra gzymsem, I i II piętro takie same. II piętro oddzielone od III gzymsem, który stanowi jednocześnie podokienniki okien wyższej kondygnacji. Na płaszczyłnie elewacji pomiędzy II i III piętrem napis: BENE MERENTIBUS PAX Na III i V kondygnacji: balkony z żeliwnymi balustradami o motywach wolut i wstęg. Elewacja północna: pięciokondygnacyjna, jednoosiowa. Kondygnacje opracowane analogicznie jak w elewacji zachodniej. W płycinie między otworem okiennym a wykuszem znajduje się kamienne popiersie, przedstawiające prawdopodobnie V. Michelisową. Za