Cerkiew została wzniesiona w 1924 roku jako świątynia murowana, zastępująca wcześniejszy kościół greckokatolicki z 1838 roku, zniszczony podczas działań wojennych w 1914 roku. Najstarsza wzmiankowana świątynia w tym miejscu była konstrukcji drewnianej. Obecny budynek powstał jako element kontynuacji lokalnej tradycji religijnej, lecz z zastosowaniem materiału trwalszego i form architektonicznych charakterystycznych dla cerkwi wznoszonych w okresie międzywojennym. Po 1947 roku obiekt został przejęty przez parafię rzymskokatolicką i funkcjonuje dziś jako kościół pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Architektura cerkwi ma charakter murowany, ceglasty, o planie trójdzielnym, z wyodrębnionym prezbiterium, nawą i przedsionkiem, co odpowiada formom rozwijanym w obrządku greckokatolickim na początku XX wieku. Bryła jest zwarta, oparta na prostych geometrycznych podziałach, z wieżą w partii frontowej i zrównoważonymi proporcjami elewacji. Charakterystycznym elementem jest zastosowanie klasycyzujących detali, widocznych w obramieniach otworów i artykulacji ścian, co odróżnia cerkiew od typowych drewnianych budowli sakralnych regionu. Wnętrze zachowało układ zbliżony do linii międzywojennego budownictwa cerkiewnego, z przestrzenią nawy ujętą w układzie jednoprzestrzennym i z prezbiterium zamkniętym prostokątnie. Część pierwotnego wyposażenia nie przetrwała okresu powojennego. Zespół sakralny uzupełnia wolnostojąca, murowana dzwonnica z przylegającą kostnicą, co wskazuje na rozwinięty, historycznie utrwalony układ funkcjonalny. Cerkiew wraz z otoczeniem stanowi dokumentację przemian obrządku i architektury cerkiewnej na obszarze Pogórza Przemyskiego, od drewnianych świątyń XVIII i XIX wieku po murowane realizacje okresu międzywojennego. Mimo uproszczonej formy i ograniczonego detalu architektonicznego, budowla reprezentuje istotną dla regionu kategorię późnej cerkwi murowanej, zachowując wartości historyczne, przestrzenne i konserwatorskie wynikające z ciągłości miejsca kultu oraz przemian wyznaniowych w XX wieku.

Źródło: Archiwum WUOZ zs. w Przemyślu