Został założony w 1911 r. na peryferiach miasta, za północną obwodnicą. Zastąpił użytkowany od 1833 r. stary cmentarz na Bielskim Syjonie. Nekropolia została zaprojektowana przez wiedeńskiego architekta Hansa Mayra i podzielona na trzy części: południowo-wschodnią o układzie równoległych alei, północno-wschodnią zakomponowaną wokół półkolistego centrum z alejami odśrodkowo wyprowadzonymi i północno-zachodnią (rezerwową) oddzieloną od reszty szeroką aleją. W części południowo-zachodniej znajduje się kompleks architektoniczny wzorowany na włoskich campo santo – prostokątny dziedziniec otoczony zespołem budynków pomocniczych, murem arkadowym oraz kościołem cmentarnym utrzymanym w formach późnobarokowych, secesyjnie przetworzonych. Pochowanych jest tu wielu zasłużonych obywateli miasta, m.in.: burmistrz Karol Steffan seniora, twórca bielskiego muzeum Edward Schnack, artystka operowa Felicji Kaszewska-Krotowska, wszyscy pastorzy bielscy po 1911 r. oraz liczni fabrykanci jak np. Moritz Bartelmuss, Karol Büttner senior, Karol Geppert, Moritz Graubner, Gustaw Josephy junior, Gustaw Molenda, Oswald Molenda, Walter Piesch (jego grób ma formę mauzoleum w kształcie tempietta), Fryderyk Plutzar, Georg Schwabe, Ernest Starke, Karol Steffan junior, Ernest i Karol Stosiusowie, Rudolf Twerdy, Leopold Vogt i Karol Zipser. Miejsce niezwykle ciekawe ze względu na założenie architektonicznie i dużą ilość zachowanych starych nagrobków. Duża część niemieckich inskrypcji została po wojnie zniszczona.