Dwór z Suchedniowa - jeden z najbardziej rozpoznawalnych obiektów w Parku Etnograficznym, przez ponad sto lat stojący przy dzisiejszej ulicy Kieleckiej.

W narracjach przewodników, dawnych mieszkańców, opiekunów, czy w artykułach naukowych funkcjonowała data około 1812, jakoby wtedy wybudowano ten obiekt. Jest ona jednak najprawdopodobniej błędna, nie poparta materiałami potwierdzonymi historycznie.

Wincenty Tarczyński, poczthalter (listonosz) i ekspedytor stacji pocztowej w Suchedniowie, zakupił ten budynek w 1845 od innego poczthaltera i ekspedytora, Ignacego Strądałło.

Potocznie budynek określa się mianem dworu, aczkolwiek pełnił różne funkcje: powstał jako budynek mieszkalny poczthaltera, w którym także mieściła się stacja pocztowa. Po roku 1864 funkcjonowała  w budynku "Szkoła dla Panien" zwana popularnie pensją, założona przez Emilię Peck, po 1907 przekształcona w siedmioklasowe gimnazjum polskie bez praw publicznych i kolejno w okresie 1920 -1926 stanowił siedzibę Państwowej Preparandy Nauczycielskiej. Następnie mieściła się w nim szkoła leśna, szkoła powszechna, sąd grodzki, Klub Inteligencji Suchedniowskiej, a po II wojnie światowej - radiowęzeł. Budynek zmieniał właścicieli, przetrwał Powstanie Styczniowe, oraz dwie światowe wojny. W latach 50 - tych stał się własnością Fabryki Urządzeń Transportowych, został spalony zimą 1959.

W 1973 przekazano go Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków, następnie został rozebrany, a później odrestaurowany w Tokarni w 1978.