Z ustnych przekazów wiadomo, iż są dwie wersje powstania tego obiektu sakralnego.

Pierwsza z nich mówi, iż prawdopodobnie kapliczka ta została wybudowana przez rodzinę Matysek. Jak głosi legenda, jest ona wynikiem zakładu dwóch mieszkańców wioski, którzy podczas pobytu w karczmie założyli się o rzecz niby błahą, która spowodowała nieszczęście i utrapienie. Otóż jeden z nich, bardzo pewny siebie, stwierdził, że przyjaciel nie zdoła zdjąć buta z jego stopy. Nie był to jednak zwykły but, a specyficzny rodzaj ówcześnie noszonego w tych okolicach skórzanego obuwia sięgającego kolan. Zakładający się, czyli pan Matysek, wygrał, z tym ambarasem, że podczas zdjęcia trzewika uszkodzono jego żyłę i na skutek tego zdarzenia zmarł.

Druga wersja opisuje fakt powstania kapliczki w sposób następujący. W zamierzchłych czasach znajdował się na posesji państwa Sygula niewielki staw, który wykorzystywały dzieci po skończonych lekcjach jako miejsce do zabawy na lodzie. Któregoś jednak dnia jedno z nich utonęło pod lodową pokrywą. Na pamiątkę tego tragicznego wypadku powstało miejsce kultu św. Jana Nepomucena, który jak powszechnie wiadomo, jest patronem ratowników. Według zwyczaju figura tegoż świętego winna pozostać bez pokrycia dachem, dlatego pierwsza figura znajdująca się tam uległa zniszczeniu. Sąsiadująca rodzina nie chciała jednak, aby figura została zapomniana, dlatego zdecydowano się na ufundowanie kolejnej figury, fundatorzy wykazali się jednak przezornością i mimo obowiązującej reguły zdecydowali się na wykonanie zadaszenia, które wykonał Klemens Duda. Sama kaplica została przebudowana najprawdopodobniej przez przodków rodziny Sygula w 1930 r., dokładna data powstania figury nie jest znana, jednak pracownik Muzeum Wsi Opolskiej w Bierkowicach szacuje jej wiek na ok. 150 lat. W latach swojej świetności kapliczkę odwiedzały pielgrzymki udające się na Górę Św. Anny, które składały modły ku osobie św. Jana Nepomucena.