Koloruj
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Filmy o Warszawie i realizowane w Warszawie › Brunet Wieczorową Porą |
1976 , Ul. Kopernika w stronę Gałczyńskiego w filmie "Brunet wieczorową porą"
|
Na stronie od 2012 wrzesień
13 lat 8 miesięcy 19 dni |
Brunet wieczorową porą – polski film fabularny (komedia kryminalna) z 1976 roku w reżyserii Stanisława Barei.
Motywem muzycznym filmu jest przewijająca się w wielu sekwencjach piosenka Cygańska jesień w wykonaniu Anny Jantar, do której muzykę skomponował Waldemar Kazanecki. Autorami tekstu piosenki byli Janusz Kondratowicz i Jonasz Kofta[4].
Tytuł filmu nawiązuje do słów o „spotkaniu z brenetem wieczorową porą” wypowiadanych przez wróżącą Cygankę w powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza Drugie życie doktora Murka (1936)[5].
Opis fabuły
Film jest komedią satyryczną, w której bohater Michał Roman zostaje uwikłany w wiele absurdalnych sytuacji. Niezwykłe przepowiednie Cyganki pojawiającej się w jego domu, których początkowo nie bierze na poważnie, zaczynają się jednak spełniać. Najpoważniej brzmi przepowiednia, że ma zabić bruneta, który wieczorem pojawi się w jego mieszkaniu. Wraz z przyjacielem starają się zapobiec nieuchronnej zbrodni. Aby zapobiec zbliżającemu się nieszczęściu, bohater opuszcza dom. Przeznaczenie jednak go dosięga – wszystko wskazuje na to, że przypadkowo zostaje zabójcą mężczyzny, Dzidka Krępaka, który pojawił się w jego domu. Mimo różnych przeciwności losu bohaterowi udaje się wykryć rzeczywistego mordercę.
Miejsce na kadry, werki i fotosy z filmów z Warszawą w tle.
Odcinek południowy od ul. Foksal do Tamki jest jedynym dojazdem w rejon Akademii Muzycznej i ulicy Foksal (dojazd od Nowego Światu nie jest możliwy).
Odcinek środkowy, od Tamki do Świętokrzyskiej ma trzy pasy ruchu i jest częścią ciągu komunikacyjnego Kasprzaka - Prosta - Świętokrzyska - Tamka - most Świętokrzyski. To również fragment drogi wojewódzkiej nr 719.
Przedłużeniem ulicy Kopernika na wprost jest ulica Karasia, sama ulica Kopernika skręca na zachód. Na ostatnim odcinku od Karasia do Pomnika Kopernika jest jednokierunkowa i wjechać na nią można tylko od ulicy Oboźnej. Nie ma drogowego połączenia z Krakowskim Przedmieściem.
W 1670 książę Aleksander Zasławski założył jurydykę przy drodze Zjawienie, później od jego imienia nazwaną Aleksandrią. W XVIII wieku stało w okolicy 7 murowanych domów i 12 drewnianych dworków oraz ocalałe z pożaru w 1788 skrzydło pałacu księcia de Nassau. Następnie przy Aleksandrii miał swoją rezydencję i sklepy Seweryn Uruski. W latach 1874-1875 zbudowano w Aleksandrii szpital dla dzieci, który istnieje do dziś. Po połączeniu dróg w jedną ulicę Kopernika wzniesiono kilka wielopiętrowych kamienic, m.in. w 1911 budynek Centralnego Towarzystwa Rolniczego (obecnie Kopernika 30). W latach 20. XX wieku zbudowano gmach Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych (Kopernika 36-40). Po II wojnie światowej przedłużono ulicę Świętokrzyską, łącząc ją z ulicą Kopernika (wcześniej kończyła się przy Nowym Świecie).
Według koncepcji z początku lat pięćdziesiątych[1] ulica Kopernika miała stanowić odciążenie Nowego Światu i przejąć ruch w kierunku północnym. W tym celu przewidziano jezdnię między Domem Partii i Muzeum Narodowym, która miała wiaduktem przechodzić nad Alejami Jerozolimskimi i dalej po wyburzeniu domów przy Smolnej i Foksalu przebiegać poszerzoną ulicą Kopernika, dalej po wyburzeniu szpitala dziecięcego dochodzić przy pomniku Kopernika do Krakowskiego Przedmieścia. Stąd wynikł kształt rozbudowy Pałacu Staszica na planie trapezu dochodzącego do przedłużonej ulicy Świętokrzyskiej.
Źródło: