starsze
nowsze
1
1+
2-
2
2+
3-
3
3+
4-
4
4+
5-
5
5+
6-
6
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 5 głosów | średnia głosów: 6

Polska woj. dolnośląskie powiat lwówecki Skała Pałac

1909 , Zamek Skała, w którym 100 lat temu przebywał Theodor Körner. Cztery łukowate otwory po lewej stronie prowadzą w głąb (wydrążenie) skały (pod arkadami), o którym mowa w tekście.

Wspomnienie o Körnerze
Tego lata minęło 100 lat, odkąd Theodor Körner, poeta i bojownik (Streiter), wyruszył ze swoim przyjacielem Henochem w podróż edukacyjną w nasze Karkonosze jako student górnictwa. Na pamiątkę tej śląskiej podróży R.-G.-V. postawiło mu dwa kamienie pamiątkowe, jeden przez stowarzyszenie główne w ruinach zamku Chojnik, drugi przez grupę lokalną Görlitz na Landeskrone. Celem kolejnych wierszy jest zapoznanie czytelnika z miejscem, w którym czuł się szczególnie dobrze. W dniu 10 sierpnia 1809 r. Körner udał się z Drezna przez Budziszyn do Görlitz, gdzie złożył wizytę na Landeskrone. Z Görlitz podróż prowadziła dalej przez Lubań do Lwówka. Tutaj spędził czwartą noc, a następnego dnia rano udał się do kopalni węgla koło Rakowic Małych, którą chciał zwiedzić. Tak się jednak nie stało, ponieważ sztygar był nieobecny, a pozostali górnicy nie wpuścili go do środka. W południe tego samego dnia, 14 sierpnia 1809 r., przybył do pięknej posiadłości Hohlstein (Skała), tej samej Skały, w której 50 lat później książę Fryderyk Wilhelm Konstantin von Hohenzollern-Hechingen, ówczesny właściciel tamtejszego zamku, aktywnie wspierał i sprowadzał nowych mistrzów muzyki, tak zwana „Muzyka Przyszłości”, znalazła aktywne wsparcie. Tam Körner złożył wizytę dziedzicznej księżniczce Paulinie von Hohenzollern-Hechingen, która była bliską przyjaciółką jego ciotki Doroty Stock. W drugim ze swoich listów z podróży z 19 sierpnia pisze o przyjaznym przyjęciu, jakie go tu spotkało: *) "Zrobiłam toaletę w gospodzie, a potem udałam się do zamku, gdzie dostarczyłam Twój list księżniczce Hohenzollern, droga ciociu. Była tam również jej siostra, księżniczka Accerenza. Przyjęli mnie z wielką życzliwością, oprowadzili po ogrodzie i kazali mojego przyjaciela Henocha, który został z tyłu, szukać wszędzie, aż go znaleziono; potem zjedliśmy obiad, a księżniczka Paulina śpiewała mi swoje piękne kompozycje. Były to rozkoszne godziny; z pewnością zostalibyśmy, ale chcieliśmy dotrzeć aż do Gryfowa i wędrowaliśmy dalej." Zamek Skała, który został zbudowany w 1513 roku przez Adama von Lest na górze o tej samej nazwie i na potężnym wydrążonym kamieniu [pod arkadami, u stup budynku] - od którego być może pochodzi nazwa zamku i miejscowości - zamieszkiwany był wówczas przez Friedricha Hermanna Otto, dziedzicznego księcia Hohenzollern-Hechingen i jego żonę, wspomnianą księżniczkę. Była córką księcia Piotra i księżnej Doroty z Kurlandii. Dobre przyjęcie z jednej strony, a z drugiej strony relacje sercowe, które łączyły go z młodszą siostrą Dorotą, często wspominanej księżniczki, zdają się skłaniać Körnera do napisania opublikowanej w jego dziełach szarady, której rozwiązaniem jest "Hohlstein". Zapisał to w swoim notatniku, który nosił ze sobą w podróży, a w którym notował wszystkie swoje przeżycia, wrażenia i poetyckie wynurzenia oraz kreślił przelotne szkice z podróży. Przez "dwie istoty wyższej natury", jak nazwano je w szaradzie, należy rozumieć dwie siostry księżniczki, jak wynika z sonetu, który znajduje się również w notatniku pod tytułem "Epistel an D. v. K." (Epistoła do Doroty od Körnera). Z wejścia na Śnieżkę ułożył jeszcze kilka sonetów do księżniczki Doroty Kurlandzkiej i przesłał je rodzicom, którzy mogli je przesłać księżniczce, jeśli im się spodobają. Ze Skały Körner udał się przez Niwnice, Gryfów do Świeradowa, Szklarskiej Poręby, a stamtąd w Karkonosze, dalej do Wałbrzycha, Złotego Stoku i w Góry Sowie, aby z Dzierżoniowa powrócić w Karkonosze i do swojej saksońskiej ojczyzny.
Johannes Sorge-Freystadt. Przekład z pomocą www.deepl.
----------
*) Źródła: Peschel i Wildenow, "Theodor Körner und die Seinen, .." oraz wydanie Hempela biografii Körnera pióra Förstera, za uprzejmą zgodą Hofrata Dr Peschel, Dresden.
------------
Foto i tekst z pisma - Schlesien. Illustrierte Zeitschrift für die Pflege heimatlicher Kultur. Zeitschrift des Kunstg. ..

Skomentuj zdjęcie
Tado
Na stronie od 2013 maj
12 lat 11 miesięcy 13 dni
Dodane: 14 stycznia 2022, godz. 21:49:21
Rozmiar: 1400px x 1123px
4 pobrania
722 odsłony
6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia Tado
Obiekty widoczne na zdjęciu
pałace
Pałac
więcej zdjęć (58)
Atrakcja turystyczna
Zbudowano: XVIII-XIX
Dawniej: Schloß Hohlstein
Zabytek: 273 z 11.05.1951
W Skale w średniowieczu istniał zamek, zamieszkany m.in. przez rycerzy- rozbójników. Dwór na miejscu zamku zbudował na pocz. XV Iw. znany birbant i miłośnik sztuki- Adam von Lest, którego podobiznę można oglądać na ścianach kościółka w pobliskich Żerkowicach. Obecny pałac powstał na przełomie XVIII i XIX w. Rezydencja przechodziła z rąk do rąk, aż trafiła do członka pruskiej rodziny królewskiej, księcia Fryderyka Wilhelma Konstantina Hohenzollern- Hechinger. Co prawda Skała pozostała majątkiem Hohenzollernów do 1945r., jednak znacznie wcześniej, bo po śmierci Fryderyka Wilhelma w 1869r. rezydencja zaczęła podupadać, wynajmowana kolejnym dzierżawcom. W okresie międzywojennym pałac można było zwiedzać. Stopniowo pustoszał, chociaż w komnatach można było jeszcze znaleźć drobiazgi przywiezione z wykopalisk w Pompejach i Herkulanum, biedermeierowskie meble oraz haftowany złotem dywan, wykonany osobiście przez pruską królową Luizę. W 1945r. do Skały weszli Rosjanie. W jadalni i zabytkowym parku palili ogniska. Później pałac znalazł się w rękach PGR-u, a następnie Nadleśnictwa Państwowego we Lwówku. Z czasem pałac niszczał coraz bardziej. W 1996r. zawalił się fragment jednej ze ścian.

Pałac miał trzy kondygnacje i był zbudowany na planie podkowy. Liczył około 40 pomieszczeń. Z niewielkiego holu wchodziło się na schody prowadzące do wschodniego skrzydła, w którym znajdowała się jadalnia, pomalowana w całości na biało. W tej części pałacu umiejscowiono też bibliotekę, w późniejszym okresie przekształconą w salon, w którym goście zachwycali się meblami obitymi żółtym adamaszkiem. W sypialni księcia ściany zdobiła tapeta w niebieskie kwiaty. W zachodnim skrzydle mieszkały panie: księżna, damy dworu, pokojówki. Ściany w ich pokojach były zdobione kołowymi miedziorytami przedstawiającymi mitologiczne sceny.
Obecnie istnieje większość ścian trzykondygnacyjnej budowli. Brak jest dachów i stropów, są częściowo zawalone sklepienia piwnic, brak jest wikęszości opasek okiennych i portali. Na elewacjach zobaczyć można nadal symetryczny układ okien, części boniowań i gzymsów. Widoczny jest nadal portyk kolumnowy podtrzymujący balkon ponad dawnym głównym wejściem.

Źródło: