Kolorujstarsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 1 głos | średnia głosów: 6
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Śródm. Północne › ul. Corazziego Antonia › Corazziego 2 |
1967 , Corazziego 2
Skomentuj zdjęcie
|
Na stronie od 2009 październik
16 lat 6 miesięcy 16 dni |
Dodane: 16 stycznia 2022, godz. 13:31:11
Autor: Andrzej Wyczałkowski ... więcej (158)
Rozmiar: 1626px x 1184px
4 pobrania 635 odsłon 6 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia esski
Obiekty widoczne na zdjęciu
Corazziego 2
więcej zdjęć (3)
ul. Corazziego Antonia
więcej zdjęć (14)
Położenie
ul. A. Corazziego przebiega od ul.Bielańskiej do ul.Tłomackie.
Pochodzenie nazwy
Antonio Corazzi (1792 - 1877)
Architekt włoski, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli późnego klasycyzmu, twórca wielu budowli warszawskich 1. połowy XIX w., sprowadzony do Warszawy w 1818 przez S.Staszica na stanowisko budowniczego Okręgu Szkolnego Warszawskiego. Od 1819 był budowniczym Generalnej Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Duchownych. Pozostał w Warszawie do 1845. Jego dziełami są m.in. regulacja placów Bankowego, Teatralnego i przebudowy kościoła i klasztoru Karmelitanek dla Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności, pałacu TPN, pałacu Mostowskich, pałacu Komisji Przychodów i Skarbu (dziś siedziba władz miejskich), pałacu Dyrektorów Komisji Przychodów i Skarbu, gmachu Teatru Wielkiego, przebudowa Kościoła Pijarów na sobór, liczne kamienice, m.in. przy Nowym Świecie, Senatorskiej, Bednarskiej, Elektoralnej i w Al. Ujazdowskich.
źródło: „Słownik patronów ulic Warszawy" pod redakcją S.Ciepłowskiego - Muzeum Historyczne m.st. Warszawy i Wydawnictwo DiG
Źródło:
ul. A. Corazziego przebiega od ul.Bielańskiej do ul.Tłomackie.
Pochodzenie nazwy
Antonio Corazzi (1792 - 1877)
Architekt włoski, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli późnego klasycyzmu, twórca wielu budowli warszawskich 1. połowy XIX w., sprowadzony do Warszawy w 1818 przez S.Staszica na stanowisko budowniczego Okręgu Szkolnego Warszawskiego. Od 1819 był budowniczym Generalnej Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Duchownych. Pozostał w Warszawie do 1845. Jego dziełami są m.in. regulacja placów Bankowego, Teatralnego i przebudowy kościoła i klasztoru Karmelitanek dla Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności, pałacu TPN, pałacu Mostowskich, pałacu Komisji Przychodów i Skarbu (dziś siedziba władz miejskich), pałacu Dyrektorów Komisji Przychodów i Skarbu, gmachu Teatru Wielkiego, przebudowa Kościoła Pijarów na sobór, liczne kamienice, m.in. przy Nowym Świecie, Senatorskiej, Bednarskiej, Elektoralnej i w Al. Ujazdowskich.
źródło: „Słownik patronów ulic Warszawy" pod redakcją S.Ciepłowskiego - Muzeum Historyczne m.st. Warszawy i Wydawnictwo DiG
Źródło: