Historia. Kościół p.w. Świętej Katarzyny z lat 1760 – 1763. Zbudowany z fundacji hrabiego Antoniego Krasickiego. Restaurowany w 1856 r. (wykonanie polichromii) funduszami Xawerego Krasickiego, po uszkodzeniach I i II wojnie światowej, 1956 (wymiana gontu na blachę). Generalny remont w 2000 r. – dachy pokryto gontem. W 2008 r. rozpoczęto restaurację wnętrza.



Budowa i wyposażenie. Kościół drewniany, trójnawowy konstrukcji zrębowej. Orientowany, zbudowany w stylu barokowym z drewna modrzewiowego. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie z bocznymi zakrystią i składzikiem. Kruchta od frontu nawy nie wyodrębniona z bryły. Dach dwukalenicowy, kryty gontem z sześcioboczną wieżyczką na sygnaturkę. Zwieńczoną cebulastą kopułą z latarnią. Wnętrze podzielone dwoma rzędami słupów z arkadami. Strop płaski z fasetą wspólny dla nawy i prezbiterium. Belka tęczowa z datą „1763”. Chór muzyczny z wybrzuszonym parapetem w części środkowej. Polichromia neobarokowa z 1856 r. figuralno – ornamentalna. W prezbiterium na stropie przedstawienie Wniebowzięcie NMP z Apostołami, a na ścianach wizerunki Czterech Ewangelistów. W nawie na stropie przedstawienie Świętej Katarzyny. Ołtarz główny barokowy z 2 poł. XVII w. Ołtarze boczne, ambona i chrzcielnica rokokowe. Kropielnica gotycka z przeł. XV i XVI w. Świątynia posiada krypty. Dzwonnica murowana typu parawanowego.



Źródło: